Complemento de indumentaria (CI)

Fichas

• 
  Abano

  Abano pregable tipo pericón de cor negro formado por 20 variñas, e país en papel con calcomanías de coches antigos.
• 
  Abano

  Abano pregable con 38 variñas de madeira, e país en papel, cunha cromolitografía que reproduce un dos cartóns para tapices de Goya, o célebre da Maja y los Embozados. Vai asinado polo artista e célebre cartelista Ruano Llopis.
• 
  Abano

  Abano pregable con 40 variñas e dúas gardas de madeira e país en tea con escena dunha dama ao estilo de Julio Romero de Torres.
• 
  Abano

  Abano pregable con 30 variñas e dúas gardas en plástico calado en cor rosa, unidas por unha cinta de seda en tonos azuis.
• 
  Abano

  Abano pregable tipo pericón con 20 variñas e dúas gardas de madeira en cor negro. País en papel con calcomanías de aves.
• 
  Abano

  Abano pregable de loito con 40 variñas e dúas gardas en madeira calada pintada en país en tea negra.
• 
  Abano

  Abano pregable de loito. 27 variñas e dúas gardas. De madeira en cor negro e país en tea negra.
• 
  Abano

  Abano pregable de loito. 24 variñas en pasta suxeitas por unha cinta negra. No país, unha escena de paisaxes chinescos da mesma cor.
• 
  Abano

  Abano pregable. 35 variñas en madeira calada e país en tea con cartelas con escenas dos cartóns para tapices de Goya.
• 
  Abano

  Abano pregable, 25 variñas en madeira calada en tonos negros e país en gasa pintada a man con motivos florais e abelorios.
• Abano

  Abano pregable, feito a imitación dos isabelinos, de 16 variñas e 2 gardas en plástico calado divididas en tres corpos: o intermedio en forma de F de violín calado e rematados en forma de espello cadrilobulado, tamén calado, co seu fondo en papel azul. Conservan as variñas a decoración a base de pequenas lentexoulas. O país, a dobre cara, é de papel e vai encolado ao varillaxe. No anverso, unha litografía coloreada impresa cunha escena pastoril. No reverso, un ramallete de flores.
• Abano

  Abano pregable de 14 variñas e 2 gardas, en forma de folla, ovalado. O varillaxe, curto a imitación dos cristinos, en plástico calado con motivos en losanges. O país, en tea de algodón encolado ao varillaxe. Decorado con pequenas lentexoulas. No anverso, imaxe feita a pincel e coloreada dunha muller cazadora, vestida á moda romántica, con certos anacronismos no toucado e calzado (loce un bicornio). Saias, mandil e chaqueta, tamén o zurrón, resoltos cun bordado de fío en cores branco, azul, morado e verde. Apoia a escopeta de caza nun poste. Un can branco, con colar, disponse a buscar a presa. No reverso, unha rosa pintada enmarcada entre volutas voantes flanqueada por dúas grilandas simétricas de rosas e follas, dispostas en forma de C e executadas a pincel.
• Abano

  Abano pregable de dez variñas e dúas gardas, en fibra sintética que imita un acabado en asta no varillaxe. O país, engomado, en papel, vai encolado ás variñas. Estas son de perfil abalaustrado, caladas (perforacións en forma de lazo con cinta drapeada) e presentan decoración de volutas acantizadas en dourado e flores brancas (esmaltadas). O país……………………
• Abano

  Abano de pantalla ou "écran de visage" fixo, con mango en madeira de faia torneada en triple bocel e arista; a pantalla en cartón, de forma ovalada no arranque e remate progresivo en perfil ondulado. No anverso e reverso, augaforte estampada e coloreada na que se debuxa unha orla de cintas drapeadas e borlas de gusto rococó. A orla acubilla, nunha cara, a despedida de Jan Sobieski, rei dos polacos, ao pé do seu cabalo e acompañado pola súa garda persoal, da súa dona, Marie-Casimire de la Grange D'Arquien, antes de se partir ao socorro de Viena, asediada polos turcos. Na outra cara un texto en francés, en cursiva, explica a escena baixo o título "Histoire de Pologne": "L'orsque le Roi de Pologne, Jean Sobiesky, monta à cheval pour aller au secours de Vienne; assiégée par les Turcs, la Reine son épouse le regarda en pleurant et en embrassant le plus jeune de ses fils. Pour quoi pleurer, Madame, lui dit le Monarque. Je pleure, répondit elle, de ce que cet enfant n'est pas en etat de vous suivre comme les autres". Vai asinada polo prelo parisiense e máis a dirección postal: Á Paris, chez Lattré Rue St. Jacques vis-a-vis celle de la Parcheminie nº 20. A imprenta de Lattré está documentada nesa dirección a partir de 1765 e fai referencia ao fundador da casa, o impresor Jean Lattré (170?-1791). Foi tamén editor e gravador ordinario do rei de Francia e doutros persoeiros, mesmo da cidade de París a partir de 1771. A súa esposa, Marie Françoise era calígrafa e impresora de cartas: quizais a caligrafía do relato sexa dela. Canto a ese texto, é un extracto copiado literalmente do volume: "Dictionnaire d'Anecdotes, de traits singuliers et caracteristiques, historiettes, bons mots, naivetés, saillies, reparties ingenieuses, A Paris, Chez Le Combe, Libraire, Quai de Conty, 1786". O abano responde con fidelidade á tipoloxía dos editados por Lattré, onde recollía mapas cartográficos (a súa actividade principal era a impresión de mapas) como o referido a Europa, do ano 1765. Na Biblioteca Nacional de Francia conservan 10 écrans editados por Lattré cuxas escenas estaban deseñadas polo mesmísimo François Boucher con Pierre-Philippe Choffard (1730-1809) como gravador. Datada a colección no 1772, optamos por asignárllelo, pois este abano observa características idénticas aos producidos nese ano.
• Abano

  Abano pregable de 16 variñas e 2 gardas, decoradas con motivos vexetais, volutas acantiformes, douradas e caladas. Craviño de nácara coa borla orixinal. O país, a dobre cara, con litografías iluminadas. No anverso, na viñeta central, represéntase o Xuízo de Salomón, de clara inspiración na célebre pintura de Nicolás Poussin (datada no 1649) co mesmo asunto, mais neste abano replantexada a escena nun exterior e prescindindo dalgúns dos personaxes secundarios do orixinal. A figura de Salomón tamén difire da poussiniana. No abano, o rei, sinalando ao verdugo a orde de partir en dúas metades ao neno, a indumentaria e a coroa, (o cetro que porta é unha licencia) están tomados do modelo deseñado por Rafael e difundido a través do gravado de Nicolas Chaperon, xusto o mesmo ano 1649. A escena vai flanqueada por cadansúa cornucopia dourada de gusto rococó. No reverso, represéntase o regreso dun mozo á súa casa, recibido pola familia, nun ambiente rural, bucólico, idealizado. A indumentaria que locen encaixa coa cronoloxía do abano, primeira metade do XIX. Quizais esteamos perante dunha metáfora frivolizada, de acordo cos gustos aristocráticos, do regreso do fillo pródigo. A escena vai flanqueada por dous ramalletes de rosas enmarcadas nun cartucho de liñas mixtilíneas e cenefas acantiformes douradas.
• Abano

  Abano de baralla en óso, de 16 variñas e dúas gardas, todo él calado en filigrana de motivos xeométricos. As variñas son láminas de óso unidas por unha cinta de seda branca na parte superior. Conserva o anel de metal no craviño mais non a posíbel virola con borla de pasamanería que puido ter no seu día.
• Abano

  Abano pregable de 17 variñas e 2 gardas. As variñas, en plástico, caladas, con motivos dourados florais e losanges. O país, encolado ao varillaxe, en papel engomado, consiste no seu anverso nunha cromolitografía con ribeteados e aplicacións douradas impresas de arquitecturas e tracerías góticas que flanquean a escena contida no cartucho central. De forma cadrilonga, recréase nel a típica escena de cortexo dezaoitesco, de ambiente pastoril. Dúas parellas dispóñense a iniciar un baile flanqueadas por dúas mulleres: a da dereita, sentada na herba, sostén unha vara; a da esquerda, axeonllada, ten conta dunha ovelliña. Todo o grupo vai ataviado á moda do último terzo do século XVIII, se ben con probábeis anacronismos: elas con amplas saias, de ancho voo, xustillo, a pel branqueada e cabelos recollidos, peiteados cara atrás; eles con calzóns, medias brancas, chaleques e casacas, con coleta recollida nun finta negra. No reverso, as varillas recibiron decoración máis exigua e o país resolveuse cunha gran cenefa de motivos dourados entrelazados, acantiformes, que serve de marco ao emblema central, outra cromolitografía no eixo da composición: un dueto musical protagonizado por dúas mulleres. A da esquerda, sentada (non se aprecia se o fai sobre unha cadeira ou non), toca unha viola de gamba; a da dereita, de pé, a frauta. As roupas que levan recordan máis, sen embargo, á moda de comezos do século XVII, pero en definitiva, remiten ambas escenas aos gustos cortesanos, vesallescos, vertidos nos abanos de época isabelina. Esta peza sería un pastixe do XX, imitación dos abanos da segunda metade do XIX, quizais copiada, alomenos a escena do concerto, dalgún gravado a partir de pinturas de finais do XVI e comezos do XVII, como unha anónima conservada no Hôtel Lallemant, en Bourges, onde veremos unha parella semellante. Tal cousa explicaría o salto cronolóxico na moda que locen os personaxes do anverso e do reverso.
• Abano

  Abano pregable de 17 variñas e dúas gardas. As variñas, en plástico, son de perfil oblongo e levan motivos decorativos vexetais en esmalte negro e losanges dourados. O país, encolado ao varillaxe, en papel engomado, consiste no seu anverso nunha cromolitografía con ribeteados e aplicacións douradas impresas de tracerías que conforman cartuchos de volutas e placas de raizame manierista. Flanquean a escena contida no cartucho central. De forma cadrilonga, recréase nel a típica escena dun serrallo turco, cun sultán cortexando á favorita, estomballada nunha otomá. Unha parella de mulleres, vestidas á oriental, aproxímase aos protagonistas con perfumes e outros adobíos. No reverso, as varillas recibiron decoración máis exigua e o país resolveuse cunha gran cenefa de motivos dourados entrelazados, acantiformes, que serve de marco ao emblema central. Consiste noutra cromolitografía, eixo da composición, sen relación ningunha coa do anverso: recréase unha escena bucólica. Unha muller sentada, con xustillo e ampla saia, acompañado dun home, recibe o obsequio doutro que se lle aproxima. Os homes levan medias brancas, e blusa e peiteado desconcertantes, anacrónicos, pois no seu caso parece medieval. En definitiva, remiten ambas escenas aos gustos cortesanos, versallescos, vertidos nos abanos de época isabelina. Esta peza sería un pastixe do XX, imitación dos abanos da segunda metade do XIX, quizais copiada, alomenos a escena do serrallo, dalgún gravado a partir de pinturas de finais do XVIII e primeira metade do XIX. Tal cousa explicaría o salto cronolóxico na moda que locen os personaxes do anverso e do reverso.
• Abano

  Abano pregable de 16 variñas e dúas gardas. As variñas, en plástico (imitación de óso) e de perfil oblongo, van caladas con motivos vexetais esquemáticos no corpo coroados por unha flor tetrapétala, así mesmo calada, na parte superior. O país vai encolado ao varillaxe. En papel, nun ton beixe pálido, leva no anverso, como motivo decorativo no extremo esquerdo, un ramallete de flores executado a pincel. O reverso proclama o anacronismo da peza, a súa vontade pretensiosa de querer imitar as modas cortesás dos abanos isabelinos, pois no lugar do ramallete do anverso, atopamos aquí unha parella digámoslle "goyesca": a pincel, un toureiro, toucado e vestido con traxe de luces que desexan parecer dezaoitescos, e unha maja, que recibe un papel, un recado do home que a cortexa. Semella vago recordo do relato de Gautier e das pinturas románticas, co mesmo asunto, dun Joaquín Domínguez Bécquer.
• Abano

  Abano
• Abano

  Abano
• Abano

  Abano co país de papel con litografías e 15 variñas e 2 gardas de plástico imitación óso
• Abano

  Abano pregable montado á inglesa con 35 variñas de madeira recubertas con lámina de carei e dúas gardas. O país, en papel policromado con motivos xaponeses: sakura…
• 
  Bastón

  Bastón tallado en madeira coa súa virola, ampla, labrada en óso con dous filetes no imóscapo e sumóscapo en ébano.
• 
  Bastón

  Bastón tallado nunha peza de madeira con proliferación de nós. Regatón diferenciado noutra madeira.
• 
  Bastón

  Bastón co vástago de madeira e empuñadura curva coa cabeza tallada dun can en marfil cos ollos en pasta de vidro. Probablemente para uso nalgún acto no serán, cando era preceptivo aquel material na empuñadura. Salienta o regatón, tamén en marfil.
• 
  Bastón

  Bastón co vástago en madeira de bambú con empuñadura, tallada no mesmo corpo, en forma de cabeza de cisne, con baño diferenciado de verniz e pasta de vidro nos ollos.
• 
  Bastón

  Bastón co vástago en madeira con puño en metal branco coa forma da cabeza dun galgo.
• 
  Bastón

  Bastón co vástago en madeira de toxo e un aplique en prata entrelazada, quizás para usalo nalgún acto de noite.
• 
  Bastón

  Bastón co vástago en madeira con dous apliques en metal bañado en ouro nas virolas. Entre elas, unha placa rectangular metálica, esmaltada en negro, con flores de lis prateadas en cadansúa esquina.
• 
  Bastón

  Bastón con estoque. A funda ou estoxo vai tallada en madeira de bambú, o puño en madeira de castiñeiro, vai ornamentado na face cunha tarxa vexetal.
• 
  Bastón

  Bastón tipo Makila con pomo de corno e coiro entrelazado e apliques en bronce. Corpo en madeira e bronce e regatón rematado en pincho con rosca. No outro extremo, tamén en bronce, leva a inscrición "Inacio-1932".
• 
  Bastón

  Bastón co vástago en madeira e puño, simple pomo, en metal dourado con filigranas. Conteira no mesmo metal dourado.
• 
  Bastón

  Bastón de señora en madeira negra no vástago e con empuñadura, eleforme, e regatón en metal prateado. Pertenceu a Pura Cuenca.
• 
  Bastón

  Bastón de señora en madeira negra, coa súa empuñadura en forma de tímida ele e con regatón metálico.
• 
  Bolsa

  Bolsa para gardar gardanapos en raso de seda e bordado con motivos florais e vexetais.
• 
  Bolso

  Bolso feminino en seda negra, peche en prata repuxada con motivos florais, asa ou cadea tamén en prata.
• 
  Bolso

  Bolso en veludo granate co tapa e cordón rematado nunha borla.
• botón

  Botón de nácara de alma de latón de perfil convexo. No anverso, esgrafiados xeométricos no borde. O centro vai accidentalmente calado, polo que se transparenta, en forma de sol, a cor da alma. O reverso é plano. Reserva o centro para a asa, integrada e en alfa.
• Botón

  Botón circular en metal dourado e esmaltado no seu anverso. O reverso, plano, conta cunha asa integrada para levalo cosido. A súa face externa, así mesmo plana, presenta un motivo ornamental heráldico: un escudo de bordura apuntada; vai coroado por un helmo que mira á esquerda, con penacho en forma de crista e ampla despregadura de lambrequíns. O campo do brasón ocúpao unha torre de planta circular organizada en dous corpos: un alto basamento con porta de arco de medio punto na súa parte central, e un primeiro piso, de tamaño decrecente á respecto do anterior, cunha xanela de medio punto, en liña coa porta de abaixo. A torre remata nun tellado cónico.
• Botón

  Botón circular en metal, folladelata esmaltada, coa súa cara convexa. O seu anverso resólvese, na súa contorna, cun marco de motivos enlazados de rocalla dourados que delimitan un trevo de follas cóncavas que ocupa o campo, cuxo fondo vai esmaltado en negro. O cerco das follas do trevo vai decorado cunha cadea de esferas douradas. No interior das follas, sobre un fondo esmaltado en branco, un ramallete de flores executadas a pincel: dúas peonias na parte superior e un nonmesquezas abaixo. O reverso vai sen policromar pero repite a solución decorativa do trevo do anverso. O centro resérvase para a disposición da asa, que vai integrada no corpo do botón.
• Botón

  Botón circular en metal, folladelata esmaltada, coa súa cara convexa. O seu anverso resólvese, na súa contorna, cun marco de motivos enlazados de rocalla dourados que delimitan un trevo de follas cóncavas que ocupa o campo, cuxo fondo vai esmaltado en negro. O cerco das follas do trevo vai decorado cunha cadea de esferas douradas. No interior das follas, sobre un fondo esmaltado en branco, un ramallete de flores executadas a pincel: dúas peonias na parte superior e un nonmesquezas abaixo. O reverso vai sen policromar pero repite a solución decorativa do trevo do anverso. O centro resérvase para a disposición da asa, que vai integrada no corpo do botón.
• Botón

  Botón circular en metal, folladelata esmaltada, coa súa cara convexa. O seu anverso resólvese, na súa contorna, cun marco de motivos enlazados de rocalla dourados que delimitan un trevo de follas cóncavas que ocupa o campo, cuxo fondo vai esmaltado en negro. O cerco das follas do trevo vai decorado cunha cadea de esferas douradas. No interior das follas, sobre un fondo esmaltado en branco, un ramallete de flores executadas a pincel: dúas peonias na parte superior e un nonmesquezas abaixo. O reverso vai sen policromar pero insiste na solución decorativa en forma de trevo do anverso. O centro resérvase para a disposición da asa, que vai integrada no corpo do botón.
• Botón

  Botón circular en metal, folladelata esmaltada, coa súa cara convexa. O seu anverso resólvese, na súa contorna, cun marco de motivos enlazados de rocalla dourados que delimitan un trevo de follas cóncavas que ocupa o campo, cuxo fondo vai esmaltado en negro. O cerco das follas do trevo vai decorado cunha cadea de esferas douradas. No interior das follas, sobre un fondo esmaltado en branco, un ramallete de flores executadas a pincel: dúas peonias na parte superior e un nonmesquezas abaixo. O reverso vai sen policromar pero replica a solución do trevo do anverso. O centro resérvase para a disposición da asa, que vai integrada no corpo do botón.
• Botón

  Botón do Real Seminario de San Antonio Abad. Biconvexo, o reverso leva gráfila en forma de cordonciño e reserva o campo para acoller, arriba, o anagrama do Ave María (AM entrelazados) coroado coa imperial, que sobresae do límite do cartucho ovoide onde se dispón aquel. Baixo o anagrama, a fórmula grega MP OY (María, Nai de Deus), empregada no seu emblema polo Ordo Clericorum Regularium pauperum Matris Dei Scholarum, isto é, polos escolapios. Vai orlado o emblema coa lenda en maiúsculas Real Seminario de San Antonio Abad. O reverso é lixeiramente convexo, sen decoración. No centro, leva asa circular integrada. O botón debeu de pertencer ao uniforme dun colexial.
• Botón

  Botón convexo de nácara sobre alma de metal. De perfil ondulado, o nácara vai tallado con incisións diagonais no borde e unha orla de follas. No centro, una estrela de oito puntas cun vástago, no seu centro, de cabeza redondeada, dourada, que asegura esta funda exterior á estrutura interior do botón. O reverso é plano e conserva a asa integrada, desenlace do vástago mencionado.
• 
  Broche

  Broche portarretratos en ouro baixo, no interior coa foto en branco e negro de Pura Cuenca.
• Broche

  Broche, placa en folla de lata esmaltada, de forma cadrilonga e perfil lobulado. Esmaltado no anverso. Unha cenefa dourada delimita o emblema, no que se figura un paxaro semellante a un paspallás cristado (alas en tons azuis, cabeza cor tella, motas vermellas sobre plumaxe beixe no abdome e crista), difícil de identificar pola falta de naturalismo da escena. O paxaro está piques de emprender o voo ao pé dunha árbore, quizais unha oliveira. O motivo vai orlado cunha cenefa de grilandas florais, con alternancia de peonías, narcisos e violetas. Todo sobre unha pátina negra con faltas no esmalte na parte inferior esquerda. A peza carece do seu prendedor pois ía cosida ao téxtil correspondente a través dos orificios que presenta nos extremos. Quizais foi complemento de vestidura relixiosa.
• Broche

  Broche prendedor, supoñemos que para recoller o cabelo, en forma de ferradura de cabalo, feita en carei, con apliques de latón de cabeza troncopiramidal que simulan os cravos. No reverso, feche de agulla en metal dourado.
• 
  Bufanda

  Fular tecido en veludo, fondo marrón oscuro e motivos florais. Rematada en flecos.