Floreiro en porcelana fina, de corpo troncocónico invertido e pé circular, branco e decorado a pincel con flores rosas pentapétalas. Nos flancos, cadansúa asa con motivos vexetais en dourado.
Cadro, retrato Exvoto que representa ao Señor de Navea, axeonllado, con librea granate e perruca (Francisco Quiroga Losada) ante a Virxe das Ermitas coa inscrición: " Don Frco Joseph Quiroga y Losada Hijo el Señor de Nabea se ofreció a esta Soberana Señora en una gravísima enfermedad en que hubo quatro …"
Gravado que representa a un xinete montando a cabalo. Marco de madeira. Augaforte de Tomás López Enguídanos (1775-1814) sobre debuxo orixinal de Antonio Carnicero (1748-1814). Trátase dun retrato ecuestre de Manuel Godoy. Formaba parte dunha serie destinada a ilustrar a tradución de Cerdá da obra de Dupaty de Clam, Practique de l'Equitation ou l'art de l'Equitation reduit en principes, Paris, 1769. Reimpresión da casa de Litografía fundada por Simeón Durà, Valencia.
Gravado a cor que representa a un xinete montando a cabalo. Marco en madeira. É un augaforte de Blas Ametller (1768-1841) sobre debuxo orixinal de Antonio Carnicero (1748-1814), quizais retrato de Antonio Pascual de Borbón, aínda que no catálogo da Calcografía figura como retrato de Carlos IV. Formaba parte dunha serie destinada a ilustrar a tradución de Cerdá da obra de Dupaty de Clam, Practique de l'Equitacion ou l'art de l'Equitacion reduit en principes, Paris, 1769.Reimpresión da casa de Litografía fundada por Simeón Durà, Valencia.
Gravado que representa a un xinete montando a cabalo. Marco de madeira. Augaforte de Juan Moreno de Tejada (1739-1805) sobre debuxo orixinal de Antonio Carnicero (1748-1814). Trátase dun retrato ecuestre de Carlos IV. Formaba parte dunha serie destinada a ilustrar a tradución de Cerdá da obra de Dupaty de Clam, Practique de l'Equitation ou l'art de l'Equitation reduit en principes, Paris, 1769. Reimpresión da casa de Litografía fundada por Simeón Durà, Valencia.
Gravado de William Henry Mote (1803-1871) sobre debuxo orixinal de J.H. Hayter (1800-1891), retrato de estética romántica de Caroline Jeanetta Capel, Condesa de Essex. Marco en madeira. O gravado foi publicado orixinalmente por Illustrated News of the World en 1825.
Gravado de William Henry Mote (1803-1871) segundo un debuxo orixinal de J.H. Hayter (1800-1891) que representa a Lady Louisa Craven, ou "Rubí do Norte", chamada así nas crónicas sociais da época, presentada de tres cuartos e cun libreto de ópera, ao parecer, nun palco, e cun abano pechado, en pousado artificioso de acordo coa estética romántica. Marco en madeira.
Gravado de William Egleton a partir dun debuxo orixinal de John Hayter, retrato de pose artificiosa, arquetípica dos retratos oficiais dos primeiros anos da época vitoriana, de Elizabeth Catherine Gubbins, vizcondesa de Falkland e duquesa de Saint Albans. Precisamente, a muller vai acompañada con tres falcóns como atributo iconográfico do seu título. Perfil da contorna no seu orixinal octogonal. Marco en madeira.
Gravado da casa Dopter que representa a Napoleón a cabalo abríndose paso entre unha multitude que o aclama namentres un granadeiro trata de apartar á xente. Marco en madeira.
Reprodución policromada en escaiola do parteluz do Pórtico da Gloria da catedral de Santiago asinada polo escultor Juan Mejuto (Leis). Desmontábel en tres pezas, vai sobre peaña de madeira.
Imaxe de Santo Antón de Padua co neno no colo en madeira policromada. Aos seus pés dúas cabezas de querubín. Vai aureolado e o cordón da orde que cinxe o hábito franciscano é un postizo real.
Imaxe da Inmaculada Concepción en madeira policromada apoiada sobre tres cabezas de querubín e unha media lúa cos cornos cara arriba. Leva coroa en prata con 12 estrelas, túnica branca e manto azul, de acordo co canon iconográfico difundido a través das estampas da obra de Murillo.
Imaxe de San Xoán Bautista en madeira policromada. Con cruz da que pende a cartela co lema ECCE AGNUS DEI, e o correspondente año como atributo principal. Érguese directamente sobre a peaña, tallada e policromada no mesmo vulto.
Imaxe de bastidor policromada da Virxe do Carmo co Neno. Feita en madeira con brazos articulados, con vestido e manto en raso de seda natural bordado á man. Pendentes en prata e pedrería de estrás. Vai toucada con coroa imperial de follalata e conserva os escapularios orixinais. Figura en fotos da capela, do arquivo do Pazo, como imaxe que preside o retablo, anterior ao San Francisco aloumiñando ao lobo tallado por Rodríguez Osorio.
Litografía con marco en madeira dourado, de M. Weber a partir dunha pintura orixinal do artista alemán Wilhelm Lindenschmit titulada "La Súplica". Foi incluída no número 191 da revista "La Ilustración Artística", o 24 de agosto de 1885. Editada por Montaner y Simón en Barcelona entre os anos 1882 e 1916, testemuño semanal da cultura e gustos da Belle Époque. A litografía é recreación frívola do mito causante da guerra de Troia, pois a mazá que sostén a Venus era a da Discordia, que o neno, un Cupido sen ás, intenta coller desesperado.
Óleo sobre cobre que representa unha escena de Xesús de Nazaret xunto á Madanela. Marco en madeira. Copia pouco refinada dunha obra do taller de Rubens & Brueghel "NOLI ME TANGERE", que se conserva na Kunsthalle de Bremen, popularizada polo gravado de Frans Van den Wyngaerde, posterior a 1630, replicado con mellor ou peor éxito, coma é o caso.
Augaforte en papel, tinta negra, asinado e datado por Agustín Lhardy Garrigues (1847-1917) no extremo inferior dereito e a lápis no cartón que lle serve de marco. Trátase dunha paisaxe fluvial de vexetación vizosa reflectida na auga, animada pola presenza dunha barca e dous ocupantes.
Gravado que representa a un xinete montando a cabalo. Marco de madeira. Augaforte de Francisco Muntaner Moner (1743-1805) sobre debuxo orixinal de Antonio Carnicero (1748-1814). Orixinalmente tería sido un retrato ecuestre de Godoy, logo alterado. Formaba parte dunha serie destinada a ilustrar a tradución de Cerdá da obra de Dupaty de Clam, Practique de l'Equitation ou l'art de l'Equitation reduit en principes, Paris, 1769. Reimpresión da casa de Litografía fundada por Simeón Durà, Valencia.
Gravado a cor que representa a un xinete montando a cabalo no transo de saudar co chapeu. Marco en madeira. É un augaforte de Manuel Esquivel de Sotomayor (1777-1842) sobre debuxo orixinal de Antonio Carnicero (1748-1814). Formaba parte dunha serie destinada a ilustrar a tradución de Cerdá da obra de Dupaty de Clam, Practique de l'Equitacion ou l'art de l'Equitacion reduit en principes, Paris, 1769. Reimpresión da casa de Litografía fundada por Simeón Durà, Valencia.
Cadro costumista ó óleo pintado sobre táboa de castiñeiro que representa a unha muller fiando con traxe típico galego, asinado por Cándido Garabal. Sen marco.
Cadro costumista pintado ó óleo sobre táboa de castiñeiro que representa a un home con bastón e con traxe rexional galego, asinado por Cándido Garabal. Sen marco.
Óleo sobre lenzo, retrato de don José Taboada de Zúñiga. Asinado e datado na parte inferior dereita polo autor, Enrique Navarro. Marco en madeira dourada
Óleo sobre lenzo, retrato de dona Mª de Andrés e Cuenca. Asinado e datado na parte inferior esquerda polo autor, Enrique Navarro. Marco en madeira dourada.
Retrato ao óleo sobre lenzo de dona María de Andrés García-Cuenca, nai de María Paz Taboada. Asinado por A. Cazalilla e datado no reverso: 1946. Sen enmarcar. Fai parella coa peza 1465. Dona María retrátase sentada sobre unha butaca isabelina (unha das que figuran no Salón Norte) en torpe escorzo, parece que tapizada en veludo vermello. Viste traxe negro, de festa, intuímos que en seda, con escote imperio e colo pico pola gasa de manga curta que se lle soprepón. Na man dereita, un abano pregable semiaberto. A outra, repousa sobre o brazo esquerdo da butaca. Loce sinxelos pendentes de perla e pulseira dourada no brazo esquerdo. O fondo da composición resólvese ao modo clásico, cunha columna (supoñemos que inventada) no lado esquerdo, e ampla cortina en cor azul que fecha o fondo en diagonal. O estilo, pretensioso, con apetencia por un retrato de aparato sen técnica, é dun naïf non deliberado. Resulta perturbador, moi interesante.
Retrato ao óleo sobre lenzo de don José Taboada Zúñiga, pai de María Paz Tabaoda. Asinado por A. Cazalilla e datado no reverso: 1946. Sen enmarcar. Fai parella coa peza 1464. O señor con sorriso prácido apenas bosquexado, aparece erguido, retratado de tres cuartos; loce bigote xa branco e viste abrigo negro cruzado, garabata e camisa branca. Apoia a man dereita nun pretil. A esquerda sostén as luvas brancas e sombreiro de copa, quizais un dos conservados no recibidor do Pazo. O pretil semella invención ambiental, para acadar unha perspectiva resolta de maneira tosca. Ao fondo, á dereita, asoma de perfil unha das armaduras do Salón de Armas. O estilo, pretensioso, con apetencia por un retrato de aparato sen técnica, é dun naïf non deliberado. Resulta perturbador, moi interesante.
Óleo sobre lenzo anónimo de grandes dimensións coa representación de San Xosé, en agarimosa pose, co Neno Xesús -este sostén un crucifixo- nos seus brazos. Arriba, cara eles, a pomba do Espírito Santo. Todo nunha apoteose celestial, entre nubeiros, anxos e cabezas de querubín. Un dos anxiños, no primeiro plano, esgrime a vara florida, atributo de San Xosé, mentres que outro estende unha filacteria que reza o seguinte: "Salus nostra in manu tua est". Istó é, a nosa salvación está na túa man, unha cita extractada do Xénese alusiva a Xosé coma patriarca e á redención da humanidade mercé ao sacrificio na cruz. Posíbelmente composto a partir dunha estampa. Marco en madeira dourada.
Recipiente decorativo en cristal opaco en tons azuis, de perfil ovoide, en forma de bacía. De base circular, ten o borde ondulado e rizado, decorado cunha coroa concéntrica de círculos, todo o perímetro facetado. Soprado en dobrado en quente.
Óleo sobre lenzo, sen marco, coa representación nun interior sagrado da Presentación no Templo/Circuncisión do Neno Xesús, pois ambos temas do relato de San Mateo adoitaban fundirse nunha mesma escena. É copia anónima e monumentalizada do gravado que fixera Valentin Lefebre (1642-1682), publicado por Jacobus van Campen, a partir da obra orixinal de Paolo Veronés: unha escena sobre dúas follas de táboa, conservado in situ, pois son as follas do órgano da igrexa de San Sebastián de Venecia, mais coa particularidade de matizar a copia coa inspiración noutro gravado de Sadeler sobre deseño de Marten de Vos, concretamente, na figura que soporta o cirio a modo de repoussoir.
Óleo sobre lenzo que representa a redención de cativos cristiáns pola Orde Mercedaria, no momento no que San Pedro Nolasco paga o rescate. É posíbel que na marxe esquerda a parella representada sexa a dos doantes. O tipo de iluminación é tenebrista, quizais poidamos buscarlle una influencia italiana pero a partir de pintores españois viaxados a Nápoles, como Jusepe Martínez, quen por certo dedicou unha serie gravada á vida de San Pedro Nolasco.
Retablo rococó en madeira de nogueira policromada. De tres rúas, dous pisos e ático de rosca curva. O banco retranqueado en planta, con preponderancia da rúa central e co ritmo marcado por cabezas de querubín que agroman de tarxas acantiformes. O primeiro piso organízase por columnas lixeiramente panzudas de orde composta, cos fustes decorados por cintas drapeadas e grilandas.
Retrato ao óleo de D. Fernando de Zúñiga e Laporta a partir dunha fotografía (o retratado faleceu en Alacante, solteiro, o 10 de febreiro de 1895). Asinado por Tito Vázquez (1870-1952). Marco en madeira pintada en negro.
Óleo sobre lenzo que representa a Sagrada Familia: a Virxe descubre ao Neno, durmido. San Xosé, apoiado sobre os cóbados, semella dormir, nun xesto iconográfico melancólico. A esquerda, un anxo asiste á escena. Marco en madeira con cenefa en dourado. Asinada por Agrasot, é copia dun orixinal de José Vergara Gimeno, gardado no Museo de Belas Artes de Valencia. Este de Agrasot foi Premio de Terceira Clase, Medalla de Bronce, na exposición Agrícola Industrial y Artística, celebrada en Alacante, en outubro de 1860, baixo os auspicios da Sociedad Económica de Amigos del País de Alicante. No certame premiaron a súa destreza na copia do orixinal do pintor académico, fundador da Academia de San Carlos.
Óleo sobre lenzo enrollábel, a modo de estandarte, probabelmente de uso devocional e de orixe novohispana, coa imaxe de San Domingos de Guzmán. Con caixa de madeira na parte superior, para acoller o lenzo unha vez enrolado, e listón tornado inferior de cor verde con motivos dourados, apto para aquel fin. Leva hábito da Orde Dominicana, báculo coa cruz dos dominicos, rosario, libro da Orde, e aos pés, o can sobre un orbe coa tea acesa, ou sexa, os atributos propios da súa iconografía máis habitual.
Óleo sobre lenzo dun San Francisco Xabier representado de medio corpo, co hábito xesuítico, cun bordón con espiga de metal no que pousa unha pomba (Espírito Santo). Marco en madeira pintada de cor verde e con remates dourados. Na parte superior un copete de rocalla en forma de cuncha.
Óleo sobre lenzo que representa a San Martiño partindo a súa capa cun pobre. Represántanse de cintura cara arriba, casi de busto. O pobre en forzado perfil. O santo, de faccións pouco naturalistas, ao igual que o seu compañeiro, vai vestido de militar romano con certa vocación arqueolóxica na súa verosimilitude. Podería delatar unha fonte gravada. A espada corta a escena en escorzada diagonal. Salientábel o fondo, dun intenso azul verdoso encadrábel na segunda metade do XVII, desaparecido o ansiado azul ultramariño dos obradoiros de pintura daquel tempo. De dimensións semellantes ás do San Paulo do dormitorio principal, co que, acaso, formou grupo xunto con outros (quizais o típico apostolado, malia a que San Martiño non o foi) de acordo coa tradición iconográfica das series dos apóstolos compostas por un Hendrick Goltzius. Carece do marco.
Gravado do Bautismo de Cristo sobre o orixinal de Juan Fernández de Navarrete "o Mudo" conservado no Prado por Juan Antonio López baixo a dirección de José de Madrazo, no Real Establecimiento Litográfico de Madrid. Trátase dun dos exemplares daquel proxecto ambicioso desenvolvido por Madrazo, a chamada Colección litográfica de los cuadros del rey de España el señor don Fernando VII, que pretendía difundir as obras da colección real existentes no Museo aberto en 1819 que logo sería o Prado. Marco en madeira.
Óleo sobre lenzo que representa a Santa Sabela, Raíña de Hungría, ou, quizais, a Santa Sabela de Portugal, súa sobriña. Con marco en madeira orixinal. Viste pel de armiño, xeneroso colar de perlas, ao modo dalgunhas santas giordanescas, e porta unha roca para fiar na esquerda, atributos alusivos á súa condición rexia e ao seu desempeño (exemplum) feminino de axuda aos máis febles. A man dereita pousa sobre a cabeza dunha rapaza (da que destaca un belo pendente de perla barroca), nun conseguido escorzo escénico que delata un repoussoir de orixe gravada, todo elo consonte á haxiografía das dúas Sabelas: a acción refire o momento de sandar a unha moza doente, ou de acoller a unha orfa, en relación cunha ou outra das sete obras de Misericordia. Asume o arquetipo reniniano das madonnas para a representación da santidade feminina, coa mirada cara o ceo, en éxtase. A construción do rostro, colo e ombreiros remite á propia do mestre italiano. Podería ser calco reaproveitado para a iconografía desta santa, e invertido (de colo para arriba, non así as mans) da célebre Lucrecia do artista italiano.
