Cromolitografía coa imaxe de María co Sagrado Corazón (María Cardiófora) atravesado. Adornos de brillantinas. Marco ovalado en madeira de cor negro e, no interior, filete dourado.
Cromolitografía coa imaxe do Sagrado Corazón de Xesús: Cristo cardióforo de tres cuartos, co corazón ardente na esquerda surmontado por unha cruz. Segue o arquetipo iconográfico asentado por Pompeo Batoni. Marco ovalado en madeira de cor negro e no interior filete dourado.
Cadro Exvoto que representa ao Señor de Navea, axeonllado, con librea granate e perruca (Francisco Quiroga Losada) ante a Virxe das Ermitas coa inscrición: " Don Frco Joseph Quiroga y Losada Hijo el Señor de Nabea se ofreció a esta Soberana Señora en una gravísima enfermedad en que hubo quatro …"Fai parella co número 72 do inventario.
Benditeira coa imaxe da Inmaculada Concepción na placa, reprodución da Inmaculada de Murillo que está no Prado, en esmalte con marco en estaño repuxado con baño de prata. Pía en vidro azul con motivos vexetais en dourado.
Estampa devocional que representa o Sagrado Corazón da Virxe María enmarcado cun bordado en fíos de ouro, sobre unha tea de raso con decoración de grilandas de rosas. Na parte superior rematado co monograma do Ave María e unha coroa. Marco en madeira.
Estampa sobre bordado que representa a imaxe de Santo Antonio de Padua, litografiado e bordado en fíos de seda e de ouro, sobre cartón. Marco en madeira.
Bordado que representa a imaxe de San Xosé coa vara florida sostendo no colo ao neno Xesús e mailo Sagrado Corazón, en fíos de seda sobre cartón.Marco en madeira sobredourada
Estampa sobre bordado que representa a imaxe de San Roque baixo a iconografía habitual, nun bosque, vestido de peregrino e acompañado do célebre can. Litografiado e bordado en fíos de seda sobre alma de cartón. Marco en madeira.
Medalla en metal dourado. No anverso a imaxe da Santa Bárbara e no reverso o emblema da artillería, dúas bombas cruzadas e a inscrición "1895-AVE MARÍA-MADRID". Con cordón vermello e dourado.
Óleo sobre lenzo que representa a Virxe das Marabillas, pregante, coas mans xuntas e, sobre elas, un Neniño apenas perceptíbel; nos pés, unha media lúa cos cornos cara arriba e un arco dourado, refulxente, coa seguinte inscrición "Este es el verdadero retrato de la milagrosa imagen de nuestra señora de las maravillas". Probábel procedencia: Celanova
Agnusdéi inserto nun relicario en forma de custodia de sol en madeira de caoba e ébano sobre pé octogonal con reliquias de varios santos. O corpo tamén é octogonal e serve de estoxo ao disco, ovoide neste caso, coa imaxe dun Agnus Dei feito en cera do Cirio Pascual: o cordeiro pousa sobre o libro dos sete selos do Apocalipse, vai nimbado e leva o lábaro, imaxe arquetípica. Apenas é lexíbel a inscrición de rigor: "Ecce agnus Dei qui tollit pecata mundi". O nome do Papa que o consagrou e máis o seu correspondente emblema heráldico están moi desgastados para a súa correcta identificación; no reverso, imaxe moi desgastada, probabelmente da Virxe María. As oito reliquias van dispostas ao seu redor de xeito radial, acomodadas nos seus correspondentes nichos e co titulus identificativo. Son as seguintes: Santa Cunegunda, San Marcos, San Basilio, Veo de Santa Clara, San Sebastián, San Narciso, San Lourenzo, San Lino.
Agnusdei. O estoxo, en metal dourado, tipo patena, circular, en forma de medallón, acubilla unha dobre fiestra de vidro, transparente no anverso e reverso; o cerco é liso agás nos extremos maiores, onde leva pinxantes de dobre voluta flanqueando un pequeno pináculo. Na parte superior, unha argola, do que se deduce que se levaría pendurado do colo. Ábrese mediante bisagra. O agnusdei, case completo, leva no anverso a imaxe do Año Pascual, en nidio relevo. Disponse non deitado, senón a catro patas, de perfil, pasante e virando a cabeza nimbada cara a cruz e o lábaro farpado, ondeante, coa cruz grega no seu campo. Pousa sobre o que semella o escudo papal. Órlao a inscrición en exergo: ECCE AGNUS DEI QUI TOLLIT P.M. (PECCATA MUNDI). No reverso, unha Adoración dos Reis de nocións quattrocentistas (atención ás trabes do presebe, recordan a solucións dun Jacopo Bellini ou mesmo dun Botticelli). Órlao a inscrición, en exergo, e entre cabezas de querubín: PONT (IFEX) MAX (IMUS) [roto] XIII. O fragmento onde iría o nome do papa falta. Podería corresponderse co pontificado de Inocencio XIII, de aí a cronoloxía conxeturada. Posíbelmente formou parte dun colar de traxe de vistas de La Alberca.
Agnusdei en cera de cirio pascual con reliquias incrustadas. Vai en medallón ovalado de dúas caras con marco de prata de cerco liso e decoración incisa en spicatum no rebordo. Leva argola superior para levar pendurado. No anverso o Año Pascual, apenas visíbel, cun par de reliquias coa correspondente filacteria identificatoria impresa con letra do XVIII (Santa Eufemia e Santa Cunegunda?). No reverso, intúese o perfil de Cristo. Posíbelmente formou parte dun colar de traxe de vistas de La Alberca.
Agnusdei relicario en cera de cirio pascual con reliquias embutidas e adornos florais en fío metálico, tanto no anverso coma no reverso. Vai en medallón ovalado de dúas caras con marco de prata de cerco liso e fiestras de cristal de roca ovoides e lixeiramente convexas. No anverso, apenas visíbel, o Agnus Dei, recostado sobre o Libro dos Sete Selos, cruz e lábaro farpado. Na parte inferior, unha filacteria en papel con caligrafía en latín do XVIII (anos 70) dá conta da reliquia do veo de María: ex velo B. m.v. (do veo da Bendita María Virxe). No reverso, ao modo dos relicarios xardín, e dispostas en aspa, catro reliquias cos tituli en papel identificadores, baixo a mesma caligrafía setecentista: Santa Lucía, virxe; San Brais bispo, Santa Inés, virxe; San Vítor, mártir.
Altar portátil en forma de retablo en madeira policromada con fornela flanqueada por pilastras acanaladas coa imaxe do que podería ser un San Pascual Bailón, co hábito da súa Orde e na súa iconografía máis característica, pois din que no seu momento portaba unha custodia. Na parte superior unha escena da Sagrada Familia.
Bandexa de comunión en metal (chumbo e níquel) bañado en prata e de forma ovalada, polo obradoiro de pratería xermánico Fleitmann, Witte & Co. Leva a marca do taller (iniciais entre dúas frechas cruzadas) e data de produción.
Benditeira en porcelana branca con motivos en dourado, na placa, octogonal de lados curvos con vértices rematados en esferas douradas, o Sagrado Corazón de Xesús atravesado por unha espada. A pía, con ribetes dourados.
Benditeira en cerámica de biscuit. Na placa, coa figura dun Neno Xesús que sostén unha coroa de flores. Coroa o conxunto un ramallete de azucenas, flores que tamén ornamentan a pía.
Bolsa de corporais reutilizada como tapete. Tecida en seda natural adamascada con motivos florais en tons ocres, granates e verdes; ribeteada en pasamanería de fío de ouro.
Bolsa de corporais en seda natural adamascada de cor vermella con motivos florais e vexetais en fío de ouro, e ribeteado con pasamanería da mesma finta dourada.
Plaqueta en bronce coa imaxe de San Diego de Alcalá portando a cruz, coas rosas no hábito, e dando esmola a un neno, de acordo coa iconografía habitual. Talvez copia dalgunha estampa devocional. Atopamos unha plaqueta idéntica, quizais a que serviu de molde, no Museo Lázaro Galdiano, con data, segundo o catálogo, do século XVII.
Cadro en cristal con gravado litográfico devocional a cor sobre metal prateado, orlado dun entrelazado xeométrico e de grilandas. Nun tondo, San Xosé, coa vara florida como atributo, co neno Xesús no colo, coa bordura do marco orlada de grilandas de azucenas. Marco liso en madeira de castiñeiro.
Icona lenticular, en papel plisado, litografía pintada baixo vidro. Do lado esquerdo, o Sagrado Corazón de Xesús, e no dereito, o de María. Marco en madeira.
Cáliz esmoleiro en prata. No pé reza a seguinte inscrición: "ES DEL SEÑOR DE TOR". Atención á marca do prateiro que precede ao astil: punzón da Corte (Madrid) e iniciais Ivº DOR, correspondentes a Juan de Orea, activo ata a súa morte, o ano 1693.
Cobrecálice en seda natural adamascada de cor vermello, con motivos florais en fío de ouro e ribeteado en pasamanería do mesmo. Orla con cruz potenzada.
Cruz en madeira formando debuxos, arabescos e aréola, con craviños en bronce. A cruz é simple e escadrada. O Crucificado, fundido en bronce, é de tres cravos.
Cruz latina escadrada de madeira coa imaxe de Cristo en bronce. Aos pés, un baixorrelevo coa imaxe da Dolorosa. O Crucificado é de tres cravos e leva titulus co INRI de rigor.
Crucifixo en madeira tallada e veludo, a imaxe do Cristo e a benditeira en metal branco. A cruz latina simple é escadrada, leva titulus con INRI e vai perfilada a súa contorna con decoración que semella aramio de espiño.
Crucifixo relicario en madeira de oliveira con fileteados en marquetería. A cruz é simple, co titulus de rigor, e escadrada. Conta con catro discos en nácara nos cadrantes da cruz coa inscrición PASTOR DELATE TORSINA. Cun crucificado de tres cravos, sobreposto e en nácara, acompañado de catro ráfagas (perdeu unha delas) en nácara e o INRI (Iesus Nazarenus Rex Iudeorum); Este tipo de cruces procede dos Santos Lugares, de onde chegaron a Occidente como obxectos de recordo de peregrinación. Un dos factores de riqueza dos cristiáns en Palestina foi a industria ou artesanía de rosarios, cruces e toda clase de souvenires relixiosos dos Santos Lugares, fabricados con madeira de oliveira, nácara e outras materias, recordos propiciados polos franciscanos da Obra Pía de Xerusalén, institución benéfico-piadosa destinada á conservación, acrecentamento e restauración dos Santuarios de Terra Santa. Esta cruz responde ao exercicio piadoso de Vía Crucis, costume iniciada en Xerusalén da man dos franciscanos, recompensada dende o principio cun gran número de indulxencias. O Vía Crucis evocaba mediante catorce estacións ou etapas, o camiño percorrido por Cristo durante a Paixón. En 1773 o papa Clemente XIV concedeu as mesmas indulxencias ao rezo do Vía Crucis na casa, sempre que o devoto sostivese entre as súas mans unha cruz. De aí a multiplicación da produción de cruces adornadas con círculos de nácara alusivas ás estacións. Acrecentouse así mesmo a exportación ao Occidente.
Cruz latina, simple, tallada en madeira de oliveira, cos seus brazos cortados en chafrán nun perfil hexagonal. As aristas maiores do anverso e do reverso están percorridas cun filete embutido de nácara. Leva 14 pequenos botóns tetrapétalos, así mesmo de nácara, incrustados en todo o corpo, o que delata a súa procedencia dos Santos Lugares. Trátase dunha cruz de Xerusalén, de onde chegaban a Occidente como obxectos de recordo de peregrinación. Un dos factores de riqueza dos cristiáns en Palestina foi a industria ou artesanía de rosarios, cruces e toda clase de recordos relixiosos dos Santos Lugares, fabricados con madeira de oliveira, nácara e outras materias, recordos propiciados polos franciscanos da Obra Pía de Xerusalén, institución benéfico-piadosa destinada á conservación, acrecentamento e restauración dos Santuarios de Terra Santa. Esta cruz responde ao exercicio piadoso do Vía Crucis, costume iniciada en Xerusalén da man dos franciscanos, recompensada dende o principio cun gran número de indulxencias. O Vía Crucis evocaba mediante catorce estacións ou etapas, o camiño percorrido por Cristo durante a Paixón. En 1773 o papa Clemente XIV concedeu as mesmas indulxencias ao rezo do Vía Crucis na casa, sempre que o devoto sostivese entre as súas mans unha cruz. De aí a multiplicación da produción de cruces adornadas con círculos de nácara alusivas ás estacións. Acrecentouse así mesmo a exportación ao Occidente.
Cruz latina, simple, tallada en madeira de oliveira, cos seus brazos de perfil cúbico e a cúspide rematada en copete pentagonal. Leva 14 pequenos botóns en irregular losange, en nácara, incrustados en todo o corpo, o que delata a súa procedencia dos Santos Lugares. Trátase dunha cruz de Xerusalén, de onde chegaban a Occidente como obxectos de recordo de peregrinación. Un dos factores de riqueza dos cristiáns en Palestina foi a industria ou artesanía de rosarios, cruces e toda clase de recordos relixiosos dos Santos Lugares, fabricados con madeira de oliveira, nácara e outras materias, recordos propiciados polos franciscanos da Obra Pía de Xerusalén, institución benéfico-piadosa destinada á conservación, acrecentamento e restauración dos Santuarios de Terra Santa. Esta cruz responde ao exercicio piadoso de Vía Crucis, costume iniciada en Xerusalén da man dos franciscanos, recompensada dende o principio cun gran número de indulxencias. O Vía Crucis evocaba mediante catorce estacións ou etapas, o camiño percorrido por Cristo durante a Paixón. En 1773 o papa Clemente XIV concedeu as mesmas indulxencias ao rezo do Vía Crucis na casa, sempre que o devoto sostivese entre as súas mans unha cruz. De aí a multiplicación da produción de cruces adornadas con círculos de nácara alusivas ás estacións. Acrecentouse así mesmo a exportación ao Occidente.
Cruz potenzada en bronce dourado con argola integrada na cúspide para levar pendurada do colo ou nunha brazaleira, ou nun colar, xunto con medallóns relicarios ou amuletos. No anverso leva gravadas cinco flores de lis distribuídas ao longo dos catro brazos. Asociámola á Terra Santa. Véxanse as pezas 1425 e seguintes, coas que puido formar un conxunto propio do traxe de vistas das mulleres da Alberca, Sierra de Francia, en Salamanca.
Cruz de Caravaca, lignum crucis, realizada con dúas chapas de metal prateado unidas entre si, con asa na cúspide, móbil e de gran tamaño, de forma ovalada con copete apuntado e perfil flordelisado, disposta perpendicular ao borde, e articulada cun eixo con craviño de cobre. A cruz combina nos seus brazos (de perfil contorneado por incisión) motivos calados en forma de cadrifolios e cruces que transparentan o lignum crucis que reserva no interior, fragmentado, á súa vez, formando cruces. No anverso, baixo o cadrante central, as iniciais OSA, alusivas á Orde de Santo Agostiño. Na parte baixa, un alfinete de cabeza esférica, de nácara, serve de feche deste estoxo.
Crucifixo tallado en pedra pómez. No anverso, a inscrición en capitais: NIEVA. Podería ser unha reliquia-souvenir do Santuario de Nieva alusiva á lenda do pastor e o crucifixo de lousa que recibiu da Virxe.
