Albarelo

Identificador

320/0/0-1-0

Título

Albarelo

Descripción

Albarelo empregado coma floreiro. En cerámica branca, é de corpo cilíndrico, con lixeira convexidade no fuste. Presenta bocel no beizo, boca exvasada e escocia no pé. No corpo, escudo heráldico en tons azul cobalto, coidamos que pertencente á congregación do Císter ou Regular Observancia de San Bernardo: cuartelado, unha banda xaquelada de dobre serie de escaques, sementado de dúas flores de lis, unha no cantón destro do xefe, outra na siniestra, brazo de monxe con cogula branca empuñando báculo abacial, movente do flanco siniestro da punta. No xefe, a mitra a modo de timbre. Cerco ornamentado con volutas e cuncha de rocalla na punta. Semella da serie talaverá coñecida como "monástica" ou "heráldica". Véxanse as notas.

Formato

Cerámica
Técnica: Cerámica
Alto: 29,5
Diámetro: 9,5

Procedencia

Cuarto de estar

Materia

Albarelo

Obxectos industriais (OI)

Doméstico

Heráldica

Cobertura espacial

Talavera de la Reina?

Cobertura temporal

s. XVIII

Barroca

Mediador

MUSEO PAZO DE TOR (REDE MUSEÍSTICA PROVINCIAL DE LUGO)

Método de acumulación

Legado testamentario

Política de acumulación

Taboada de Andrés, Mª Paz

Fecha de entrega

19 de xan de 98

Fuente

Olatz Villanueva Zubizarreta, “La ollería y alcallería en la cuenca del Duero a lo largo de la Edad Media y Moderna”, en Manual de céramica medieval y moderna, coord. por Jaume Coll Conesa, 2011; GÓNZALEZ ZAMORA, César: Talaveras. Antiqvaria, Madrid, 2004

Fecha de creación

30 de dec de 99

Fecha de modificación

Simón Vicente (Revisor). 24 de nov de 18

Estado de conservación

BO

Observación Conservación

Non figura no cuarto de estar

Notas

A peza máis característica do botamen da botica dun mosteiro era o albarelo, que consistía nun tarro cerámico de entre 20 e 30 centímetros, cilíndrico, máis estreito na parte central do seu corpo para collelo con máis facilidade. De boca ancha, adoitaban levar os albarelos unha tapa (inda que non sempre) e destinábanse para conter herbas pero tamén minerais. O albarelo de Tor, de clara procedencia monástica, debe de ser froito da desamortización de Mendizábal; non sabemos como acabou no pazo. Quizais proveña de Oseira, cuxo botamen foi cocido nos alfares de Talavera, antes da renovación dos albarelos aviada por Sargadelos. Pola disposición das armas heráldicas no escudo, podería datarse no último terzo do XVII, mais a falta de referencias deixaremos a cronoloxía nun difuso século XVIII. Na actual botica, reconstruída e recreada, daquel mosteiro, conservan un albarelo idéntico ao de Tor, co mesmísimo escudo da Congregación do Císter (e non a particular do mosteiro)