Floreiro

Identificador

1395/0/0-1-0

Título

Floreiro

Descripción

Búcaro tipo ánfora neoclásica de asas laterais curvas en opalina branca, de La Granja, do seu periodo clasicista. Vai decorada a base de esmaltes de motivos florais en tons rosas, verdes, grises e azul: unha parella de ramalletes de rosas en cada fronte. Álzase sobre un pé troncocónico de basamento circular moldurado e exvasado. No anel do astil, unha cenefa de motivos vexetais. Completan a decoración catro filetiños dourados, tres no astil e un na boca do floreiro, de beizo tamén exvasado. Leva número de serie en cursiva en tinta roxa na cara exterior da base: 42.

Autoría

Real Fábrica de Cristales de La Granja

Formato

Vidro
Técnica: Soprado
Alto: 12,2 cm
Diámetro: 5,6 cm

Procedencia

Salón Norte

Materia

Floreiro

Obxectos industriais (OI)

Doméstico

Vexetal: Floral

Cobertura espacial

España|La Granja de San Ildefonso (Segovia)

Cobertura temporal

1787-1810

Neoclasicismo

Mediador

MUSEO PAZO DE TOR (REDE MUSEÍSTICA PROVINCIAL DE LUGO

Método de acumulación

Legado testamentario

Política de acumulación

Taboada de Andrés, Mª Paz

Fecha de entrega

19 de xan de 98

Fuente

Ruiz Alcón, Mª Teresa. Vidrio y cristal de La Granja. Instituto Diego Velázquez (C.S.I.C). Madrid, 1985.

Fecha de creación

30 de dec de 99

Fecha de modificación

Simón Vicente (Revisor). 21 de dec de 22

Estado de conservación

BO

Notas

Dentro dos complementos de indumentaria, tanto masculinos coma femininos, los reloxos de peto foron metonimia de dignidade e riqueza das elites sociais. O seu uso foi xeneralizado a partir do século XVIII e, sobre todo, durante o XIX. Nun principio levábanse pendurados do colo por unha cadea ou na cintura, mediante un broche ou chatelaine, formado por varias cadeas das que se suspendían pequenos perfumadores, selos e outros accesorios, amais do reloxo. A partir do século XIX os reloxos penden de leontinas e van gardados no chaleque, prenda masculina que se pon de moda no 900.