"Francisco José Quiroga y Losada"

Identificador

830/2/0-2-72

Título

"Francisco José Quiroga y Losada"

Descripción

Cadro Exvoto que representa ao Señor de Navea, axeonllado, con librea granate e perruca (Francisco Quiroga Losada) ante a Virxe das Ermitas coa inscrición: " Don Frco Joseph Quiroga y Losada Hijo el Señor de Nabea se ofreció a esta Soberana Señora en una gravísima enfermedad en que hubo quatro …"Fai parella co número 72 do inventario.

Autoría

Anónimo

Formato

Óleo sobre lenzo
Técnica: Oleo
Alto: 97
Ancho: 82

Procedencia

Sala de armas

Materia

Cadro

Obxectos relixiosos (OR)

Arte

Cobertura temporal

antes de 1741

Barroca

Mediador

MUSEO PAZO DE TOR (REDE MUSEÍSTICA PROVINCIAL DE LUGO)

Método de acumulación

Legado testamentario

Política de acumulación

Taboada de Andrés, Mª Paz

Fecha de entrega

19 de xan de 98

Fuente

A.E. Pérez Sánchez, Pintura barroca en España (1600-1750), Madrid, Cátedra, 1992; J.V. Schlosser, Histoire du protrait en cire, Macula, 2018; G. Didi-Huberman, Exvoto: imagen, órgano, tiempo, Sans Soleil edicións, 2013.

Fecha de creación

30 de dec de 99

Fecha de modificación

Simón Vicente (Revisor). 6 de nov de 18

Estado de conservación

B

Notas

Don Frco Joseph Quiroga y Losada Hijo el Señor de Nabea se ofreció a esta Soberana Señora en una gravísima enfermedad en que hubo quatro días totalmente privado del uso de los sentidos elque sele restituyo por su intercesion, con admiracion de quantos le vieron en su dolencia, atribuyéndolo solo a prodigio de su Magestad|Francisco José de Losada Quiroga Pardo de Rivadeneira, faleceu en 1741. Dicía Schlosser que un exvoto é “tanto un acto de ostentación narcisista coma de humildade ascética". Moi relevante pola súa propia tipoloxía pero tamén porque transmite a suposta fisonomía do pai do artífice da renovación dezaoitesca do Pazo (Juan Francisco de Losada Quiroga Garza) e a súa práctica devocional privada e de ostentación pública, esa iconodulía tan allea ao ideal ilustrado, baseada naquela taumaturxia das imaxes –precisamente os trampantollos ao divino- e a moda do momento.












Descendentes das basternas romanas, as liteiras de mulos foron o medio de transporte habitual debido a ausencia de estradas axeitadas para o tráfico rodado, tal e como recordaba madame D'Aulnoy na súa célebre viaxe por España, o ano 1679. Sábese que o Pazo de Tor chegou ter até tres liteiras de mulas. Outra, consérvase en San Lucar de Barrameda. Hai constancia documental do emprego de liteira de mulas en Tor xa a comezos do XVIII, se ben a da Sala de Armas é algo posterior. A súa decoración de gusto cortesano un chisco ruralizado matízase co carácter relixioso da escena da parte traseira, inspirada nalgún gravado de Rubens, que frecuentou un tema popularizado por Leonardo. Conta a tradición oral que esta liteira foi o medio empregado para traer a Galiza as reliquias de San Pegerto, conducidas por José Antonio Rivadeneira, bispo de Valladolid, o ano 1831.




A antuca foi un complemento indispensábel da indumentaria feminina durante o século XIX e primeiras dúas décadas do XX. As mulleres habían de ter a pel branca, símbolo da posición social. Así que cubrían a faciana cunha antuca e as mans con luvas. Xeneralizouse o seu uso e foi inseparable do traxe ao que acompañaba. Escollíase a antuca en función do traxe e en harmonía co sombreiro. A idade e o estado civil tamén determinaban a escolla de certas cores e tecidos. As normas da elegancia e do decoro ao longo do XIX regularon o emprego da antuca. Xunto co abano e o pano, a antuca contou coa súa propia linguaxe, todo un código xestual, expresión de distintos estados da alma e, tamén, instrumento ao servicio da seducción, protagonista do cortexo. Había diferentes tipos de antuca para cada momento do día: as que se empregaban para pasear pola vila ou polo campo, eran máis sinxelas e co seu mango máis longo, en semellante función á dun bastón. As antucas empregadas para ir en carruaxe, denominadas “antuca marquesa”, eran máis pequeñas e co seu mango pregábel, o que permitía orientalas cara o sol. Por outra banda, as antucas que complementaban os traxes de vestir, estaban realizadas en materiais máis luxosos, guarnidas con suntuosos encaixes e bordados. En relación cos materiais, a seda e o algodón destinábanse á cuberta, sen menoscabo dos encaixes e aplicación de pasamanería. Ademais, o interior dalgunhas antucas podíase forrar con tecidos de seda ou de fino algodón, en habelendosa ocultación do entramado. Non se trataba dun simple forro, pois ostentaba tanta importancia como a cuberta exterior. O marfil, o óso, o metal, a madeira e o celuloide empregábanse para a elaboración dos mangos e empuñaduras. Para a fabricación das variñas, nun principio o material prioritario foi a balea, mais en 1840, cando Henry Holland presentou unha patente con variñas metálicas, xeneralizouse o aceiro.
A antuca foi un complemento indispensábel da indumentaria feminina durante o século XIX e primeiras dúas décadas do XX. As mulleres habían de ter a pel branca, símbolo da posición social. Así que cubrían a faciana cunha antuca e as mans con luvas. Xeneralizouse o seu uso e foi inseparable do traxe ao que acompañaba. Escollíase a antuca en función do traxe e en harmonía co sombreiro. A idade e o estado civil tamén determinaban a escolla de certas cores e tecidos. As normas da elegancia e do decoro ao longo do XIX regularon o emprego da antuca. Xunto co abano e o pano, a antuca contou coa súa propia linguaxe, todo un código xestual, expresión de distintos estados da alma e, tamén, instrumento ao servicio da seducción, protagonista do cortexo. Había diferentes tipos de antuca para cada momento do día: as que se empregaban para pasear pola vila ou polo campo, eran máis sinxelas e co seu mango máis longo, en semellante función á dun bastón. As antucas empregadas para ir en carruaxe, denominadas “antuca marquesa”, eran máis pequeñas e co seu mango pregábel, o que permitía orientalas cara o sol. Por outra banda, as antucas que complementaban os traxes de vestir, estaban realizadas en materiais máis luxosos, guarnidas con suntuosos encaixes e bordados. En relación cos materiais, a seda e o algodón destinábanse á cuberta, sen menoscabo dos encaixes e aplicación de pasamanería. Ademais, o interior dalgunhas antucas podíase forrar con tecidos de seda ou de fino algodón, en habelendosa ocultación do entramado. Non se trataba dun simple forro, pois ostentaba tanta importancia como a cuberta exterior. O marfil, o óso, o metal, a madeira e o celuloide empregábanse para a elaboración dos mangos e empuñaduras. Para a fabricación das variñas, nun principio o material prioritario foi a balea, mais en 1840, cando Henry Holland presentou unha patente con variñas metálicas, xeneralizouse o aceiro.









Artª FABª DE TOLEDO 1888|Aínda que a súa produción suspendeuse en 1878, pois os sabres de Artillería deberan equipararse aos do modelo 1860 de cabalaría lixeira, tal disposición anulouse posteriormente, e aínda a comezos do XX a Fábrica de Toledo incluía no seu catálogo follas como a de Tor baixo a denominación "Sable de tropa de Artillería, modelo 1862-1891"
Artª FABª DE TOLEDO 1888|Aínda que a súa produción suspendeuse en 1878, pois os sabres de Artillería deberan equipararse aos do modelo 1860 de cabalaría lixeira, tal disposición anulouse posteriormente, e aínda a comezos do XX a Fábrica de Toledo incluía no seu catálogo follas como a de Tor baixo a denominación "Sable de tropa de Artillería, modelo 1862-1891"




77






"4481,b"-"s/1766"
"TOWER" "G.R"






"CONSTRUIDO HERRADURA EN EIBAR AÑO DE 1858"
"TOWER" "G.R".








"Durante a guerra, os Mº 30 foron utilizados por ambos bandos pois, debido á escaseza endémica de cascos, eran rápidamente ""requisados"" aos prisioneiros para a súa inmediata reutilización.