Candeeiro

Identificador

1000/2/0-2-999

Título

Candeeiro

Descripción

Candeeiro de catro luces en porcelana tipo biscuit, orixinal da fábrica de Sitzendorf. Desmontábel en dúas pezas, base con figuración e vástago de remate, consta de tres brazos a maiores do central que remata a composición. Decorado con motivos florais e de rocalla, todo él en tons amarelos pasteis. O asunto iconográfico representado é unha alegoría do Amor resolta de acordo con esa estética rococó máis xuguetona, sofisticada e frívola que segue a peza, inspirada na pintura dun Fragonard ou dun Boucher, por exemplo. Represéntase a Venus como deusa da Primavera, cáseque unha Flora, acompañada polo seu fillo, Cupido, deus do Amor. Ela vai ataviada cun chitón clásico percorrido por flores que desbordan tamén a cestiña que porta na man esquerda e que apoia na cadeira. Ao igual que Psyche, leva a cabeleira recollida nun moño e suxeito sobre da testa cunha cinta, e vai así mesmo descalza. Foi Venus quen encomendou a Psyche catro probas imposíbeis para gañar o amor do seu fillo Cupido. Conseguiu pasar as catro probas, incluída a que lle mandaba ao Hades. As ás de bolboreta aluden precisamente á condición inmortal tras pasar esa proba.

Autoría

Sitzendorf

Formato

Porcelana Meissen
Técnica: Porcelana
Alto: 53,5

Procedencia

Despacho

Materia

Candeeiro

Obxecto de iluminación (OI)

Arte

Mitolóxico

Cobertura espacial

Alemaña|Sitzendorf

Cobertura temporal

1884-1902

Contemporánea

Mediador

MUSEO PAZO DE TOR (REDE MUSEÍSTICA PROVINCIAL DE LUGO)

Método de acumulación

Legado testamentario

Política de acumulación

Taboada de Andrés, Mª Paz

Fecha de entrega

19 de xan de 98

Fuente

Battie, David, ed., Sotheby's Concise Encyclopedia of Porcelain, 1990, Conran Octopus; Siegfried Ducret, German porcelain and faience, Universe Books, 1962.

Fecha de creación

30 de dec de 99

Fecha de modificación

Simón Vicente (Revisor). 23 de nov de 18

Estado de conservación

MB

Procedencia/Xacemento

Turinxia

Notas

Esta imaxe presidía o retablo da capela antes de seren substituída polo San Francisco de Asís de Eduardo Rodríguez Osorio (ca. 1966)