Salvadeira (Peza de escribanía)

Identificador

470/2/0-1-469

Título

Salvadeira (Peza de escribanía)

Descripción

Salvadeira en prata de corpo cilíndrico, de boca e pé exvasados. Leva cenefas repuxadas de láureas dispostas en grilanda nas divisións do corpo. A tapa superior con buracos que debuxan unha flor hexapétala. Na mesma tapa, o punzón cordobés: león rampante con cola eseada nun cartucho ovoide. Do prateiro cordobés Castejón, marcada polo contraste Torre (véxase a peza 473)

Autoría

CAST|Antonio Castejón

Formato

Prata
Técnica: Fundido
Alto: 4,8
Diámetro: 4,6

Procedencia

Despacho

Materia

Salvadeira (Peza de escribanía)

Obxectos de escritorio

Doméstico

grilandas

Cobertura temporal

1836

Fernandino

Mediador

MUSEO PAZO DE TOR (REDE MUSEÍSTICA PROVINCIAL DE LUGO)

Método de acumulación

Legado testamentario

Política de acumulación

Taboada de Andrés, Mª Paz

Fecha de entrega

19 de xan de 98

Fuente

Moisés Bazán de Huerta e María Teresa Terrón Reynolds, "La platería en los conventos placentinos", Norba. Revista de arte, nº 13, 1993, pp. 141-178; A. Fernández, R. Munoa y J. Rabasco. Marcas de la Plata Española y Virreinal. 1992. Madrid. Antiqvaria; Di

Fecha de creación

30 de dec de 99

Fecha de modificación

Simón Vicente (Revisor). 9 de dec de 22

Estado de conservación

MB

Notas

Punzón cordobés león rampante|Marcial de la Torre, que contrastaba as pezas co apelido en maiúsculas TORRE, fora nomeado contraste de Córdoba o ano 1834. Sería reelixido en 1841 e 1848. Renunciaría ao cargo ao ano seguinte por enfermidade. Contrastou varias pezas do prateiro autor desta escribanía, Antonio Castejón López. Nela, segue o gusto imperio vixente nos últimos anos do reinado de Fernando VII. A salvadeira foi unha peza de escritorio imprescindible para o recado de escribir, acompañante dos tinteiros e das plumas. Son vasos pechados, con buratos na parte superior. Contián area para exugar a escrita. A súa evolución artística e os seus materiais corren parellós aos dos tinteiros.
Estes obxectos de escritorio acadaron o seu apoxeo no XIX, apreciados como elementos de prestixio e distinción social pola burguesía, a nova clase emexente, dedicada aos negocios, ao comercio, á industria. As tipoloxías son variadas: escribanías, plumeiros, tinteiros, plumas, abrecartas ou tarxeteiros, realizados en diversos materiais, cuxa estética denota os sucesivos estilos artísticos de cada época.