Óleo que representa a Cháritas romana: a xoven Pero aleita ao seu pai, Cimón, preso na cárcere, condeado a morrer de inanición, isto é, un dos exempla de virtus romana reseñados por Valerio Máximo nos seus Factorum et dictorum memorabilium, logo asimilada pola iconografía cristiá como unha das sete obras de Misericordia (por exemplo por Caravaggio). Marco en madeira dourada con motivos vexetais en relevo. É copia boa dun orixinal de Murillo, que pertencera á colección particular de Godoy, levado ao Pennsylvania Academy of Fine Arts antes do ano 1814, onde desapareceu tralo incendio de 1845. Consérvase dese óleo un debuxo orixinal de Murillo; a obra foi grabada por Tomás López Enguídanos para Calcografía Nacional no 1809 sobre debuxo de José Martínez, un augaforte que serviu de fonte para as copias que se fixeron, como esta de Tor que podemos atribuir ao pintor Mariano "Tito" Vázquez, afeccionado ao mestre sevillano do que fixo varias copias, dúas delas conservadas en Castro Caldelas.
Litografía pintada e pegada sobre lenzo, réplica dun orixinal de Thure Nikolaus Cederström (1843-1924), "A luz do sol", que figura exposto no Cleveland Museum of Art. Representa a un monxe cartuxo na cela dun convento. Marco en madeira.
Óleo sobre lenzo que representa a imaxe de Nosa Señora de Guadalupe Estremeña, coroada, con veo acampanado que cae sobre os ombreiros, no seu camarín e trono de prata, co manto branco, cruzado por aparatoso colar e bordado de flores (caraveis brancos e vermellos, premonición da Paixón de Cristo) dúas andoriñas, e unha parella de ricos medallóns de acibeches encabuxados que penden de cadanseu lazo negro e branco; porta o cetro dourado con pedras preciosas, de acordo coa sonada descrición do "padre Talavera". Sen dúbida, unha vera effigies. Na parte superior dous anxos descorren as cortinas, en simulado tafetán roxo; na inferior outros dous tanxen instrumentos musicais, baixón e guitarra española, o que axuda a afinar a cronoloxía, pois o baixón foi desprazado da música sacra durante o XVII. Na peaña, a inscrición " NUESTRA Sª DE GUADALUPE". Próxima ao estilo das pinturas de fray Juan de Santa María, autor dos grandes lenzos do claustro do mosteiro de Guadalupe.
Óleo sobre lenzo da Virxe do Carme. Sobre unha nube, vai coroada e leva manto carmelita que abre para amosar o escapulario coa dereita mentres sostén o Neno coa esquerda. Marco en madeira sobre dourado.
Fotografía en branco e negro do retrato ecuestre orixinal de Román Navarro (1854-1928) conservado no Museo de la Academía de Caballería de Valladolid. Marco en madeira tallada.
Cromolitografía coa imaxe de María co Sagrado Corazón (María Cardiófora) atravesado. Adornos de brillantinas. Marco ovalado en madeira de cor negro e, no interior, filete dourado.
Cromolitografía coa imaxe do Sagrado Corazón de Xesús: Cristo cardióforo de tres cuartos, co corazón ardente na esquerda surmontado por unha cruz. Segue o arquetipo iconográfico asentado por Pompeo Batoni. Marco ovalado en madeira de cor negro e no interior filete dourado.
Retrato de tintes expresionistas deliberados de Don Pedro de Zúñiga Cornejo, bisavó paterno de Mª Paz, asinado pola pintora Celia Cortés (1915-1995); con hábito santiaguista de capa branca e cruz de Santiago no peito. A rúbrica, no ángulo inferior dereito. Sen marco.
Óleo sobre latón que representa a figura de Cristo, Ecce Homo, semiespido atado cunha corda de mans e colo, con coroa de espiñas, clámide roxa e perizonium, conforme á iconografía asentada no senlleiro gravado de Durero, reinterpretado pola escola madrileña. Recorda a obra de Mateo de Cerezo. Marco en madeira dourada.
Fotografía dun escudo que se conserva no teito da iglesia de San Xillao de Tor, nel aparecen os apelidos: Quiroga de la Puebla, Garza de Castillón, Losada e Pardo. Marco en madeira con filete en dourado.
Fotografía a cor do escudo que se conserva no teito da iglesia de San Xillao de Tor. Donde aparecen os apelidos: Quiroga de la Puebla, Garza de Castillón, Losada e Pardo. Marco en madeira con filete dourado
Acuarela, quizais de Benjamín de Prado, que representa un escudo cos apelidos: Quiroga de la Puebla, Losada, Valcárcel e Garza. Marco en madeira sobredourada.
Fotografía en branco e negro de Fernando Taboada de Andrés, de neno. Marco en madeira con catro aplicacións en bronce nas esquinas. Do estudio fotográfico de Ernesto Schreck Schültz, estabelecido en Ourense en 1922.
Cadro Exvoto que representa ao Señor de Navea, axeonllado, con librea granate e perruca (Francisco Quiroga Losada) ante a Virxe das Ermitas coa inscrición: " Don Frco Joseph Quiroga y Losada Hijo el Señor de Nabea se ofreció a esta Soberana Señora en una gravísima enfermedad en que hubo quatro …"Fai parella co número 72 do inventario.
Litografía coloreada (estampación e augatinta) que representa escena familiar de estética romántica nemorosa. Incompleta, pois carece de extremo dereito, trátase dunha obra do gravador Jean-Pierre Marie Jazet (1788-1871), Le Printemps, sobre un deseño do ilustrador Pierre Martinet (1781-18…) que formaba parte dunha serie de catro gravados dedicados ás estacións do ano saídas do prelo parisién de Basset o ano 1817.
Óleo sobre lenzo que representa a imaxe da María Madalena penitente. Marco en madeira. Parece versión naïf da Madanela Penitente do ano 1802 de Joaquín Campos e conservada no Museo de Belas Artes de Murcia, pero, supoñemos, será copia directa, contemporaneizada do gravado do mesmo tema de Abraham Bloemaert, en todo caso, fonte primaria do cadro de Joaquín Campos e deste do Pazo de Tor.
Retrato fotográfico circular, tipo tondo, de Mª Paz Taboada. Marco en latón dourado, repuxado, decorado con cenefa de grilandas e pequenas esferas e un lazo no copete.
Fotografía coloreada de Mª Paz Taboada, toucada con mantilla, con sapo e pendentes dourados, asinada por Ksado. Marco ovalado en madeira sobredourada con orla superior de grilanda de rosas.
Fotografía en branco e nego de Mª Purificación de Andrés e Cuenca. Marco en madeira con aplicacións en bronce nas esquinas. Do estudio fotográfico de Ernesto Schreck Schültz, estabelecido en Ourense en 1922.
Óleo sobre táboa que representa a un neno durmindo. Marco en madeira de cor negro con filete dourado na parte interior. Nel aparece a dedicatoria asinada polo artista Joaquín Agrasot Juan: "A mi hijo Ricardo de 50 días" Agrasot. O neno naceu o 19 de xuño de 1875, polo que a táboa foi pintada cara o 8 de agosto dese ano.
Gravado sobre papel do capuchiño Padre José Carabantes, orixinario de Carabantes (Soria) e falecido na vila de Monforte de Lemos, o ano 1694, onde está enterrado. A iconografía alude á súa labor evanxelizadora no Caribe, onde aprendeu a lingua dos indíxenas. Mesmo escribiu unha gramática para outros misioneiros.
Cadro oval de lados maiores rectos, en baixorrelevo de alabastro tallado, dunha figura feminina sentada sobre un tronco, de medio lado e cos cabelos ao vento, viste túnica vaporosa. Trátase dunha alegoría da Primavera coroada por Eros, ao xeito da plástica florentina da segunda metade do XV, á que claramente imita. Ambas figuras adaptan a postura á curvatura do cartucho no que se desenvolve a escena. Leva un fondo de veludo verde. Marco en madeira. Obra do escultor salmantino Enrique Orejudo Alonso.
Reprodución reducida do retrato que lle fixera Juan Echevarría a Valle-Inclán o ano 1922 (gardado no Reina Sofía), en branco e negro e cunha adicatoria asinada polo fillo do escritor, Carlos Luis del Valle-Inclán. Marco en madeira con filete dourado.
Estampa devocional que representa o Sagrado Corazón da Virxe María enmarcado cun bordado en fíos de ouro, sobre unha tea de raso con decoración de grilandas de rosas. Na parte superior rematado co monograma do Ave María e unha coroa. Marco en madeira.
Óleo sobre lenzo que representa a San Francisco flanqueado polos entón beatos Juan de Capistrano (á esquerda) e Juan Navarrete (á dereita). O fundador aparece estomballado de medio lado, apoiado no libro da Regra mentres que do seu tórax nace unha árbore que podemos relacionar cunha froiteira percorrida por unha filacteria cuxas polas rematan en froitos que compoñen unha xenealoxía retratada de todos os santos e santas da súa Orde (arbor divorum seraficae religionis) até ese momento, identificados con cadansúa cartela. Marco en madeira. Posíbel orixe conventual, ou sexa, produto da desamortización. Claramente de escola galega a partir dalgún gravado (como o célebre de Pieter de Jode I), é moi semellante ao de Zinacantepec, que é posterior a este, e comparábel ao que fixera Brisarte para a Orde Benedictina, asinado o ano 1649 e apresentado polo autor cómo único na súa especie. O tema, unha glorificación apoloxética da Orde, adoita a iconografía propria da árbore de Jessé, tal e como fixeron e farían prácticamente todas as ordes (arbre-ordo) relixiosas e mesmo militares. A fonte primaria, da que é obvia copia con lixeiras variacións, é un gravado atribuído a Carracci incluído na Historia da Orde Seráfica que fixera Francesco Gonzaga, bispo de Mantova.
Óleo sobre cobre coa imaxe-busto de San Ignacio de Loyola como fundator da Orde Xesuítica, presentando a igrexa do Xesús sobre un libro (Regulae Societatis Iesu) xunto co monograma desa Orde (IHS, co Neno Xesús e o orbe sobre a ETA) no centro dunha gloria de raios, de acordo coa fisonomía asentada de cara ao proceso de beatificación e canonización; é imaxe arquetípica do emblema e da retratística do fundador da Sociedade, vera effigies difundida a través da súa máscara mortuoria, posto que nunca foi retratado en vida. O retrato propiamente dito é calco do célebre de Alonso Sánchez Coello (1585) que coñecemos por copias posteriores. A peza de Tor responde ao acervo de innumerábeis imaxes que seguiron á canonización do 1622, encamiñadas non tanto ao fomento da súa elevación aos altares, canto á exaltación da súa memoria, á súa glorificación e, por estensión, á propagación da imaxe da Compañía de Xesús. Marco en madeira.
Bordado que representa a imaxe de San Xosé coa vara florida sostendo no colo ao neno Xesús e mailo Sagrado Corazón, en fíos de seda sobre cartón.Marco en madeira sobredourada
Óleo sobre lenzo que representa a imaxe de San Pablo, coa espada do martirio (asoma básicamente o puño e parte de fío, en primeiro plano) e o libro das Epístolas aberto. Sen marco. Posíbel copia dunha serie, como a Crispín de Passe ou aqueloutra de Goltzius do Credo Apostolorum. O formato, a maneira pouco fidedigna de abordar a anatomía e a expresión do santo, case unha caricatura, é moi semellante ao San Andrés, anónimo español, do Convento de Clarisas de Monforte de Lemos, e incluso á do propio San Martiño da Sala de Armas deste pazo.
Gravado litográfico que representa a Santa Rita. Viste hábito de monxa agostiña; unha palma e un crucifixo como atributos; sitúase baixo un conopeo con dúas cortinas abertas e dous nenos, un deles axeonllado, en actitude orante. Bordado todo en sedas de cores.
Óleo sobre lenzo que representa a Virxe das Dores coas mans xuntas e un puñal atravesándolle o corazón. Marco en madeira sobredourada. Copia inspirada no modelo iconográfico divulgado polo obradoiro de Guido Reni.
Gravado litográfico que representa a escena dun matrimonio e un mensaxeiro que entrega unha carta. Marco en madeira. Gravado por Pierre Audouin (1768-1822) a partir dunha pintura orixinal de Gerard ter Borch (1617-1681) do que fixo varias versións.
Gravado sobre papel que representa ao Papa León XIII, co seu correspondente escudo papal: De azur, un ciprés de sinople plantado nunha terraza do mesmo acompañado de dúas flores de lis de prata e no cantón dereito un cometa de ouro colocado en barra, unha faxa brochante de prata. Por Léon-Louis Chapon (1836-1918) a partir dun traballo de Étienne-Gabriel Boucourt (1821-1913), que o asinan. Abaixo, aclárase o nome secular do papa, camarlengo da S.I.R. cardeal Gioachino Pecci. Marco en madeira.
