Moble leñeira en madeira de castiñeiro con dous ocos no seu interior para gardar a leña e apoiada orixinariamente en catro pés, pois faltan os do lado dereito. Organizado por dúas piastras laterais, o corpo troncopiramidal a unha auga, vai rematado cun copete de media lúa con decoración xeométrica incisa rematado en cinco pináculos flordelisados, a modo de nacente solar. O interior vai dividido en dúas seccións por unha táboa para ordear os leños.
Litografía (posterior ao marco) coloreada da Virxe en actitude orante. Marco en marquetería de marfil e carei que segue un patrón xeométrico. De carácter devocional, trátase dunha representación das letanías marianas.
Libraría escritorio de castiñeiro dividida en dous corpos: No inferior, tapa abatible que da lugar a oito caixóns con marquetería de madeira e óso gravado con motivos animais e vexetais (aves afrontadas enmarcadas por cadanseu ciprés) e na parte central un oco. Os tiradores dos caixóns tamén en óso. Na parte superior catro baldas e oco central. Vai apoiada sobre catro pés en madeira de piñeiro posteriores, do século XX. As gabetas semellan reutilizadas dun bargueño do século XVII, posto que o estilo do moble responde aos hábitos de finais do XIX (o baquetón co que se resolven as esquinas remite a ese momento)
Libro coas cubertas de vaqueta. Antigamente era un libro de contas sen estrear, adaptado posteriormente (S. XX) por D. Benjamín de Prado como libro de sinaturas para uso de Mª Paz Taboada. Na cuberta aparece representado o escudo heráldico que ostentaba a familia en tempos de Francisco Garza Quiroga tras o seu matrimonio con Inés Sarmiento Valladares, cuxas heráldicas figuran no escudo de mármore da fachada do pazo.
Tapas dun devocionario en ebonita. A cuberta semella unha fornela, un ciborio organizado por un arco de medio punto con tracería gótica que alberga á Virxe con Neno. Cabezas de querubín nas albanegas. A arquitectura que serve de marco vai suliñada por unha grilanda floral. Na contracuberta, nun cartucho de tracería gótica, unha cruz latina flordelisada con catro ráfagas. Nas albanegas, medallóns góticos trilobulares.
Encadernación en seda e fío metálico do devocionario "Novena a la Gloriosa Madre y Mystica Doctora sta. Teresa de Jesus", composta por Frei Pedro del Espíritu Santo, carmelita descalzo, presidente de Conferencias Morales do Colexio de Ávila, impreso en Salamanca, na Oficina de la Santa Cruz, o ano 1765, cun total de 40 días de indulxencia concedidas polo bispo de Ávila, Romualdo Velarde, e outros 40 por Francisco de San Andrés, bispo de Zela. A cuberta consiste nunha xardineira urdida en fío de prata, luxoso trampantollo de vimbio, do que nace un ramallete de cinco flores, entre as que despunta unha grande, central, eixo da composición, con fíos en prata, verdes para as follas, pardos e amarelos. Ocupa todo o campo da portada. A contracuberta en seda con idéntico emblema bordado. Identificamos a flor como a do Carmelo (xardín de Deus, anticipo da Nova Terra), dado o contido carmelitano da Novena.
Álbum de fotos da familia Cuenca. Tapas e lomo en coiro repuxado e tintado con motivos xeométricos e flordelisados, imitando un acabado en bronce de cantoneiras e bisagras, finxidas en trampantollo. Conserva as bisagras metálicas de unión das tapas.
Álbum de fotos da familia Cuenca, en coiro marrón repuxado con decoración de tracería gótica retundida nun entramado xeométrico que orla as tapas formando un losange que centra a composición.
Liteira de mulas de dúas prazas en madeira policromada con grilandas florais e, na parte traseira da caixa, bico e abrazo de Xesús e Xoán Nenos, sobre unha nube e sinalados por un anxiño, ao gusto dun Boucher ruralizado. Dúas portas e tres ventás. Non conserva o vidro que, como era habitual, formaba unha fiestra que subía e baixaba cun bastidor, dende o interior. O interior forrado con seda azul; dispón de catro ferros a modo de soporte para os varais de madeira que se apoiaban nos lombos de dous mulos (conservados no almacén). Teito en coiro rematado con cravos cónicos en bronce.
Macuquina de prata de 8 reais acuñada en 1766, baixo o reinado de Carlos III. No anverso: cruz potenzada con castelos e leóns; a saída dos cuarteis está pechada cunha dobre liña curva; á esquerda, P; por riba, 8; á dereita V; debaixo 766. Reverso: Columnas sobre ondas de mar cruzadas por dúas liñas horizontais que forman nove cuarteis nos que se distribúe a seguinte inscrición: P - 8 - V / [PL]V - SVL - TR[A] / [V] - 766 - P.
Canto liso. V é a marca do ensaiador, José de Vargas y Flores. P, a ceca do Potosí.
Chamadas despectivamente en América "macacos" polo seu aspecto deforme, e "cobs" no mundo anglosaxón. Comezou a súa cuñaxe na América Vicerreinal no século XVI. Acuñábase manualmente, a martelo sobre o cospel irregular e cortadas a tesoura. De aí vén supostamente o nome, tomado do quechua Makkaikuna, ou sexa, golpeadas. Producíronse até 1767, de maneira que o exemplar de Tor será dos últimos da súa natureza. Está disposta nunha vitrina do Salón Norte, xunto con outras curiosidades de países recuados.
As vitrinas, nun pazo ou palacio, eran chamadas "escaparates". Acollían todo tipo de exotismos que amosar ás visitas para propiciar a charla. Outra razón que podería xustificar a súa chegada a Tor apunta ao parentesco da liñaxe co vicerreinato do Perú, nunha relación comezada por Rodrigo de Quiroga (1512-1580), nomeado gobernador de Chile até en dúas ocasións, e co de Nueva España, a través dos condes de Moctezuma. Xa nun plano lendario, dise que a prata das Indias gastáronna os señores de Tor (Francisco Taboada en concreto) para sufragar os gastos requiridos polas guerras carlistas.
Maleta de coiro marrón forrada no seu interior con tea marrón e con neceser na tapa superior. Esquinas reforzadas con cantoneiras de coiro chatoladas. No lateral dereito leva as seguintes pegatinas: "Hotel Metropole. Venise. Cav. V. Boscaro Propr." e do "Majestic Hotel Inglaterra. Barcelona (España)". No lateral esquerdo "Hotel Cavour. Prop. Belleie Bonora e Piazza Cerrobia. Napoli" e do "Splendide Hotel Patria. Firenze. Via Calzaioli. Comm. V. Bruno"
Maleta de cartón marrón claro, cunha sobrecuberta exterior de tea beixe e reforzos nas esquinas de coiro. Bolsa interna e con correas de suxeción para a roupa.
Máquina de coser manual de ferro fundido con filigranas e filetes en dourado como decoración en esmalte. O modelo é o da patente de Charles Raymond (1826-1904) do ano 1861 (a correspondente ao 30 de xullo), coñecida como Raymond Chainstitch Machine e producida na súa fábrica a partir de 1870.
Máquina de coser de tracción manual por manivela (de madeira), marca Singer, modelo 27K, nº de serie R 56 63 32, decorada con motivos vexetais dourados esmaltados e litografiados no corpo e incisos na placa de feche dianteira (con debuxos incisos de acios de uvas). Conserva nunha placa a fecha de fabricación da patente, patent 1886, inda que foi un modelo fabricado até as dúas primeiras décadas do século XX.
Marco expositor coas condecoracións militares de D. Miguel Ángel Quesada. Contén 9 medallas, algunhas delas con "Sufrimiento por la Patria, premio a la constancia militar, al mérito en campaña...etc"
Medalla circular en cobre, coñecida como do "Alzamiento y Victoria" conmemorativa do golpe fascista do 18 de xullo do 1936 e vitoria do 1 de abril do 1939. Na cara anterior, unha alegoría da Vitoria alada esgrimindo nunha man unha espada (xustiza) e na outra unha cruz latina (relixión católica) sobre o xugo e frechas, emblemas da Falanxe Española, que amañecen no fondo. Asinada por J. Vicent. Na parte inferior, a glosa "18 JULIO 1936 ALZAMIENTO". Na cara posterior, tres soldados de perfil desfilando, alegóricos das chamadas Forzas Nacionais, a saber, o soldado nacional, o falanxista e o requeté, coa glosa “1 ABRIL 1939 VICTORIA", asinada por Montagvt. Cinta coas cores da bandeira nacional española, roxa e gualda, dentro dun pasador metálico.
Medalla militar ovalada en prata da Campaña de Marruecos, correspondente a oficial do exército nas campañas do Riff (1909-1927). No anverso, en medio relevo, busto de Alfonso XIII de perfil (esquerdo), co uniforme de Capitán Xeneral, pasador de condecoracións e casco dos denominados de "pincho", empregados no exército español naquela época, orlado de ramas de laurel e a lenda "Marruecos". No reverso, unha Vitoria tipo Samotracia cunha palma na man dereita e unha coroa de laurel na esquerda. Como fondo, unha paisaxe cun abrente e a Alcazaba de Zeluán (á dereita da Vitoria) e as ladeiras do monte Gurugú (á esquerda da Vitoria), cerca de Melilla. Aos seus pés, na dereita, o escudo de armas de España, e na esquerda, o correspondente a Melilla, orlados con ramas de laurel e oliveira. Na parte superior, a lenda "Reinando Don Alfonso XIII". Sobre o borde superior, solidario coa medalla, unha coroa real pechada, sen orbe nin cruz (que si había nas primeiras versións).
Medalla militar en bronce "Premio a la Constancia" da O.J, monograma da Organización Juvenil de Falange. Trátase do primeiro modelo orixinal, con data de emisión do 29 de outubro de 1939 A.V. epigrafiado na parte baixa. No anverso, unha man de perfil sostén un orbe coroado por unha cruz, flanqueado polas iniciais O á esquerda e J á dereita. O reverso é plano. Conserva o pasador, tamén en cobre, a finta e a suspensión orixinais, en algodón coas cores gualda, sable e gualda, da Falange.
Medalla circular en cobre, coñecida como do "Alzamiento y Victoria" conmemorativa do golpe fascista do 18 de xullo do 1936 e vitoria do 1 de abril do 1939. Na cara anterior, unha alegoría da Vitoria alada esgrimindo nunha man unha espada (xustiza) e na outra unha cruz latina (relixión católica) sobre o xugo e frechas, emblemas da Falanxe Española, que amañecen no fondo. Asinada por J. Vicent. Na parte inferior, a glosa "18 JULIO 1936 ALZAMIENTO". Na cara posterior, tres soldados de perfil desfilando, alegóricos das chamadas Forzas Nacionais, a saber, o soldado nacional, o falanxista e o requeté, coa glosa “1 ABRIL 1939 VICTORIA", asinada por Montagvt. Cinta coas cores da bandeira nacional española, roxa e gualda, dentro dun pasador metálico.
Medalla conmemorativa en prata acuñada baixo o papado de León XIII (1842-1918), rubricada polo gravador F. Bianchi, celebrativa da canonización de Clara da Cruz, Xoán Bautista de Rossi, Bieito Xosé Labre e Lourenzo de Brindisi, elevados a santos o 8 de decembro de 1881. No anverso, busto do perfil esquerdo do papa. Segue o tipo creado polo mesmo Francesco Bianchi nas primeiras medallas acuñadas do pontificado de León XIII. Na lenda: LEO. XIII. PONT. MAX. ANNO V. Gráfila lisa. No reverso, os catro santos distribuídos por parellas, axeonllados sobre nubes entre as que se recortan as cúpulas da basílica de San Pedro de Roma. Arriba, o Espírito Santo, representado por unha pomba coas ás abertas rodeada por raios. Lenda: CAELITUM. SANCTORUM HONRES. DECRETI. Abaixo, a data de emisión en números romanos: A. MDCCCLXXXII
Medalla da Virxe das Ermitas, fundida en prata. Calada, a vera effigies da Virxe, hierática, arroeada por un óvalo de raios, ataviada co seu manto, e coroada coa imperial, sostendo ao cativo con ambas mans no centro, érguese sobre unha cabeza de querubín. Orlada a figura cunha láurea rematada en copete en forma de lazo, para levar pendurada. Considerámola feitura de La Alberca, e debeu de formar parte do traxe de vistas ou de noiva dalgunha moza desa localidade salmantina. No reverso, na parte cóncava do corpo da Virxe, leva gravada a advocación da imaxe: HER MITS
Medalla de Nosa Señora de Nieva, fundida en prata. Calada, a vera effigies da Virxe relevada, hierática, co seu manto rico de brocados, vai toucada coas doce estrelas, parece levar colar de perlas. Coa man dereita suxeita o cetro, coa outra, ao Neno. Érguese sobre o crecente luar e cabeciña de querubín. Vai orlada cun marco ovalado de motivos vexetais acantiformes, cincelados, e floróns tetrapétalos en cadanseu extremo agás no superior, resolto cun copete de volutas que dá paso a argola para pendurar a medalla. No reverso, que é plano, vai gravada unha cruz potenzada e, baixo ela, a advocación da imaxe: N. S. DE NIEVA.
Medalla ovalada. No anverso, Santiago Matamouros relevado, surmontado pola inscrición: San Tiago; o reverso, orlado pola inscrición: Sagrados corazones de Jesús y María, a imaxe do Espírito Santo e ambos corazones. Abaixo, lugar da ceca: Roma
Medalla circular en aluminio, coroada con argola, para levar pendurada, conmemorativa do certame ibero-americano celebrado en Salamanca con motivo da apertura do curso 1924-1925, baixo os auspicios do Príncipe de Asturias, Alfonso XIII, e organizada pola Federación de Estudiantes Católicos desa cidade. No anverso, a fachada da Universidade de Salamanca orlada co lema en maiúsculas: "Lo que fuimos queremos ser". No reverso, a seguinte inscrición en maiúsculas: "CERTAMEN IBERO-AMERICANO BAJO AUSPICIOS PRÍNCIPE DE ASTURIAS ORGANIZADO POR F.E.C DE SALAMANCA. CURSO ACADÉMICO: MCMXXIV-XXV"
Medalla de Ouro da Provincia de Lugo concedida pola Deputación Provincial de Lugo a título póstumo a María Paz Taboada de Andrés pola doazón do Pazo de Tor. Coa inscrición: "A doña María Paz Taboada de Andrés, señora de Tor. Lugo, 28 de septiembre de 1998".
Medalla oxival en prata da Congregación de María Inmaculada e San Lois Gonzaga. No anverso, a Inmaculada Concepción, con manto e túnica, coroa de doce estrelas e pisando a serpe, orlada coa lenda latina "Congregatio Mariana. Ave Maria gratia plena. Dominus tecum", en alusión á congregación e ás palabras da salutación anxélica coas que se inicia o Ave María. No reverso, tres óvalos coas imaxes dos tres santos patronos das Congregacións Marianas. Arriba, San Lois Gonzaga, debaixo, San Xoán Berchmans e San Estanislao de Kostka. Nunha filacteria que percorre os tres óvalos, reza: "Adjutor et protector factus est mihi", ou sexa, "Ti es o meu auxilio e protector". Abaixo, reza "Cor unum et anima una", é dicir, "un só corazón e unha soa alma", frase que fixo súa Santo Agostiño e que adoptaron como lema diversas congregacións relixiosas dado que sintetizaba moi ben a total entrega a Deus. O deseño, común a moitas congregacións marianas, foi realizado polo xesuita Martín Coronas Pueyo (1862-1928), recoñecido pintor que decorou moitas das casas da Compañía de Xesús. Posíbelmente foi fundida en Barcelona, no taller dos Vallmitjana, fundado en 1860. Conserva a cinta albiceleste orixinal.
Medalla circular en cobre, coñecida como do "Alzamiento y Victoria" conmemorativa do golpe fascista do 18 de xullo do 1936 e vitoria do 1 de abril do 1939. Na cara anterior, unha alegoría da Vitoria alada esgrimindo nunha man unha espada (xustiza) e na outra unha cruz latina (relixión católica) sobre o xugo e frechas, emblemas da Falanxe Española, que amañecen no fondo. Asinada por J. Vicent. Na parte inferior, a glosa "18 JULIO 1936 ALZAMIENTO". Na cara posterior, tres soldados de perfil desfilando, alegóricos das chamadas Forzas Nacionais, a saber, o soldado nacional, o falanxista e o requeté, coa glosa “1 ABRIL 1939 VICTORIA", asinada por Montagvt. Cinta coas cores da bandeira nacional española, roxa e gualda, dentro dun pasador metálico (Véxase a peza 1349 deste inventario)
Medallón relicario dunha cara, con marco en prata de perfil liso e argola superior para levar pendurado, quizais dun colar de traxe de vistas de La Alberca? De reverso liso, o anverso é unha fiestra ovalada cuberta con vidro transparente. Acubilla unha estampa pintada de Santa Dorotea, que identificamos polo texto da filacteria (con letra e abreviaturas propias do XVIII) e o atributo iconográfico máis característico desa mártir: un ramallete cunha rosa que porta na man dereita. A santa represéntase de pé, de tres cuartos, xeonllos para arriba. Xira a cabeza aureolada. Semella vestir xustillo, saia e manto, á moda do XVII. Coloreada en tons vermellos e azuis.
Medallón relicario dunha soa cara, co marco en prata, de perfil liso e argola superior para levar pendurado, quizais dunha brazaleira, xunto con outros relicarios. Salienta o rebordo do marco, repregado en zigzag. O anverso é unha fiestra ovalada cuberta con vidro transparente. Acubilla unha estampa pintada de Santo Agostiño, coma bispo de Hipona, con mitra, auréola de santidade, ínfulas e báculo. Vai coloreada en tons vermellos e amarelos. Na parte inferior asoman dúas cabeciñas de nenos, manibus junctis.
Medallón relicario dunha soa cara, co marco en prata, de perfil liso e argola superior para levar pendurado, talvez dunha brazaleira, xunto con outros amuletos. Salienta o rebordo do marco, repregado en fragmentos recortados, irregulares, sen moito xeito. O anverso é unha fiestra ovalada cuberta con vidro transparente lixeiramente convexa. Acubilla unha estampa pintada (perdeu a intensidade da cor orixinal) co Éxtase de Santa Tareixa. A santa, co hábito característico, disposta en diagonal, no momento da Transverberación, recibindo no corazón a frecha lanzada por un anxo, situado na parte superior esquerda.
Medallón relicario dunha soa cara, co seu marco en prata, de cerco liso. Conta con argola superior para o pendurar, quizais xunto con outros relicarios e amuletos, formando parte dunha brazaleira, conxeturamos. O anverso é unha ventá ovalada cuberta cun vidro transaparente, ovoidal, lixeiramente convexo. Acubilla unha estampa pintada coa imaxe de San Lourenzo, vestido de diácono e coa grella, atributo do seu holocausto.
Medallón en forma de portapaz de trazos neogóticos. Dun pé octogonal de plementería calada ornamentado con adornos de filigrana e exvasado, arrinca un astil curto que soporta un edículo elipsoidal flanqueado por piastras co seu fuste percorrido por arame de filigrana. Remátanse as piastras en pináculos calados. O edículo leva un marco de cordonciño. No seu anverso, acubíllase un medallón ovoide coa imaxe en nidio baixorrelevo de Santiago Matamouros, co hábito de peregrino, blandindo a espada, con escudo ovalado coa cruz de Santiago no seu campo, a cabalo, na Batalla de Clavijo, con dous mouros aos pés. No reverso, un óvalo máis pequeno sitúase no centro do medallón, cun marco decorado con ínfimas boliñas. Na metade inferior do campo figura o texto: SACRA CORPORA B. JACOBI EJUSQUE DISCIPULORUM ATHN. ET THEOD. AB. EM. C. PAYA. NUPER INVENTA. Isto é: O sagrado corpo do beato Xabobe e dos seus discípulos, Atanasio e Teodoro que foron descubertos de novo polo eminentísimo cardeal Payá. Na parte superior, separada por un listel, réplica da arca apostólica executada trala reinventio dos restos apostólicos en 1879, sobre a que figura a estrela. Remátase o medallón cunha especie de gablete calado a base de volutas e unha argola, para seren pendurado, talvez para faceren conxunto con outros medallóns relicarios.
