Abano

Identificador

1394/0/0-1-0

Título

Abano

Descripción

Abano pregable de 16 variñas e 2 gardas, decoradas con motivos vexetais, volutas acantiformes, douradas e caladas. Craviño de nácara coa borla orixinal. O país, a dobre cara, con litografías iluminadas. No anverso, na viñeta central, represéntase o Xuízo de Salomón, de clara inspiración na célebre pintura de Nicolás Poussin (datada no 1649) co mesmo asunto, mais neste abano replantexada a escena nun exterior e prescindindo dalgúns dos personaxes secundarios do orixinal. A figura de Salomón tamén difire da poussiniana. No abano, o rei, sinalando ao verdugo a orde de partir en dúas metades ao neno, a indumentaria e a coroa, (o cetro que porta é unha licencia) están tomados do modelo deseñado por Rafael e difundido a través do gravado de Nicolas Chaperon, xusto o mesmo ano 1649. A escena vai flanqueada por cadansúa cornucopia dourada de gusto rococó. No reverso, represéntase o regreso dun mozo á súa casa, recibido pola familia, nun ambiente rural, bucólico, idealizado. A indumentaria que locen encaixa coa cronoloxía do abano, primeira metade do XIX. Quizais esteamos perante dunha metáfora frivolizada, de acordo cos gustos aristocráticos, do regreso do fillo pródigo. A escena vai flanqueada por dous ramalletes de rosas enmarcadas nun cartucho de liñas mixtilíneas e cenefas acantiformes douradas.

Formato

Nácara
Técnica: Talla

Procedencia

Salón Norte

Materia

Abano

Complemento de indumentaria (CI)

Doméstico

Relixioso: Bíblico

Figurada (figura humana)

Cobertura espacial

España

Cobertura temporal

1850-1860

Romanticismo

Mediador

MUSEO PAZO DE TOR (REDE MUSEÍSTICA PROVINCIAL DE LUGO

Método de acumulación

Legado testamentario

Política de acumulación

Taboada de Andrés, Mª Paz

Fecha de entrega

19 de xan de 98

Fecha de creación

30 de dec de 99

Fecha de modificación

Simón Vicente (Revisor). 21 de dec de 22

Estado de conservación

BO

Notas

Dentro dos complementos de indumentaria, tanto masculinos coma femininos, los reloxos de peto foron metonimia de dignidade e riqueza das elites sociais. O seu uso foi xeneralizado a partir do século XVIII e, sobre todo, durante o XIX. Nun principio levábanse pendurados do colo por unha cadea ou na cintura, mediante un broche ou chatelaine, formado por varias cadeas das que se suspendían pequenos perfumadores, selos e outros accesorios, amais do reloxo. A partir do século XIX os reloxos penden de leontinas e van gardados no chaleque, prenda masculina que se pon de moda no 900.