Paraugas

Identificador

15/0/0-1-0

Título

Paraugas

Descripción

Antuca de dez variñas, tea de cor verde distribuída en dez panos e empuñadura de prata coa inscrición "María". Complemento do traxe, do protocolo do vestir vitoriano, e para preservar a pel branca que connotaba o status social da propietaria. Pertenceu á nai de María Paz Taboada, María de Andrés García.

Formato

Madeira, prata
Técnica: Fundido
Alto: 85,5

Procedencia

Entrada

Materia

Paraugas

Complemento de indumentaria (CI)

Doméstico

Cobertura espacial

Santiago de Compostela?

Cobertura temporal

15/08/1909

Belle Époque

Mediador

MUSEO PAZO DE TOR (REDE MUSEÍSTICA PROVINCIAL DE LUGO)

Método de acumulación

Doazón

Política de acumulación

Taboada de Andrés, Mª Paz

Fecha de entrega

19 de xan de 98

Fuente

GARCÍA-HOZ ROSALES, Concha. Mariquita Pérez. Catálogo razonado de la colección del Museo del Traje. Centro de Investigación del Patrimonio Etnológico. Madrid (m): Ministerio de Cultura, 2009.

Fecha de creación

30 de dec de 99

Fecha de modificación

Simón Vicente (Revisor). 17 de out de 17

Estado de conservación

BO

Notas

Na empuñadura hai unha inscrición. "María" probablemente propiedade de Dª María de Andrés García (Nai de Mª Paz Taboada) Leva tamén data en arábigos: 15/08/1909|A antuca foi un complemento indispensábel da indumentaria feminina durante o século XIX e primeiras dúas décadas do XX. As mulleres habían de ter a pel branca, símbolo da posición social. Así que cubrían a faciana cunha antuca e as mans con luvas. Xeneralizouse o seu uso e foi inseparable do traxe ao que acompañaba. Escollíase a antuca en función do traxe e en harmonía co sombreiro. A idade e o estado civil tamén determinaban a escolla de certas cores e tecidos. As normas da elegancia e do decoro ao longo do XIX regularon o emprego da antuca. Xunto co abano e o pano, a antuca contou coa súa propia linguaxe, todo un código xestual, expresión de distintos estados da alma e, tamén, instrumento ao servicio da seducción, protagonista do cortexo. Había diferentes tipos de antuca para cada momento do día: as que se empregaban para pasear pola vila ou polo campo, eran máis sinxelas e co seu mango máis longo, en semellante función á dun bastón. As antucas empregadas para ir en carruaxe, denominadas “antuca marquesa”, eran máis pequeñas e co seu mango pregábel, o que permitía orientalas cara o sol. Por outra banda, as antucas que complementaban os traxes de vestir, estaban realizadas en materiais máis luxosos, guarnidas con suntuosos encaixes e bordados. En relación cos materiais, a seda e o algodón destinábanse á cuberta, sen menoscabo dos encaixes e aplicación de pasamanería. Ademais, o interior dalgunhas antucas podíase forrar con tecidos de seda ou de fino algodón, en habelendosa ocultación do entramado. Non se trataba dun simple forro, pois ostentaba tanta importancia como a cuberta exterior. O marfil, o óso, o metal, a madeira e o celuloide empregábanse para a elaboración dos mangos e empuñaduras. Para a fabricación das variñas, nun principio o material prioritario foi a balea, mais en 1840, cando Henry Holland presentou unha patente con variñas metálicas, xeneralizouse o aceiro.