"SAN IGNACIO DE LOYOLA"

Identificador

578/0/0-1-0

Título

"SAN IGNACIO DE LOYOLA"

Descripción

Óleo sobre cobre coa imaxe-busto de San Ignacio de Loyola como fundator da Orde Xesuítica, presentando a igrexa do Xesús sobre un libro (Regulae Societatis Iesu) xunto co monograma desa Orde (IHS, co Neno Xesús e o orbe sobre a ETA) no centro dunha gloria de raios, de acordo coa fisonomía asentada de cara ao proceso de beatificación e canonización; é imaxe arquetípica do emblema e da retratística do fundador da Sociedade, vera effigies difundida a través da súa máscara mortuoria, posto que nunca foi retratado en vida. O retrato propiamente dito é calco do célebre de Alonso Sánchez Coello (1585) que coñecemos por copias posteriores. A peza de Tor responde ao acervo de innumerábeis imaxes que seguiron á canonización do 1622, encamiñadas non tanto ao fomento da súa elevación aos altares, canto á exaltación da súa memoria, á súa glorificación e, por estensión, á propagación da imaxe da Compañía de Xesús. Marco en madeira.

Formato

Cobre
Técnica: Oleo
Alto: 31
Ancho: 24,5

Procedencia

Salón do billar

Materia

Cadro

Obxectos de arte (OA)

Arte

Cobertura temporal

S.XVIII

Barroco

Mediador

MUSEO PAZO DE TOR (REDE MUSEÍSTICA PROVINCIAL DE LUGO)

Método de acumulación

Legado testamentario

Política de acumulación

Taboada de Andrés, Mª Paz

Fecha de entrega

19 de xan de 98

Fuente

A.E. Pérez Sánchez, Pintura barroca en España (1600-1750), Madrid, Cátedra, 1992; Carlos A. Page, "Los primeros retratos de Ignacio y los inicios de la iconografía ignaciana", IHS. Antiguos Jesuitas en Iberoamérica, Vol. 7, nº 2, julio-diciembre 2019, pp.

Fecha de creación

30 de dec de 99

Fecha de modificación

Simón Vicente (Revisor). 31 de out de 18

Estado de conservación

B

Notas

O cobre en láminas finas e pulidas serviu como soporte para a pintura ao óleo, especialmente por artistas flamengos do século XVII. Destinábase a técnica para pequenas escenas, de formato reducido: paisaxes, pequenos retratos, estampas devocionais ou copias a escala de obras mestras. O soporte de cobre proporcionaba unha mellor conservación da pintura, tamén facilitaba a súa comercialización. A humidade non atacaba ao lenzo, resultaba máis económico e doado de preparar. Non obstante, tiña o problema da pouca adherencia da materia pictórica que, ás veces, provoca desprendementos.