As pezas máis antigas están datadas no Calcolítico ou nos inicios da Idade do Bronce e as máis modernas en época suevovisigoda, polo que falamos dun espazo temporal que vai dende o III milenio a. C. ata o s. VI d. C. O discurso expositivo é fundamentalmente diacrónico.

Os metalúrxicos/ourives prehistóricos que fabricaron estas xoias desenvolvían técnicas complexas de elaboración, como o baleirado en molde e a fundición á cera perdida, e de decoración que logo se verán enriquecidas en época castrexa con achegas alóctonas coma o perfeccionamento da soldadura, ou a filigrana e o granulado.

O gusto polo adorno persoal está constatado dende o Paleolítico a través do uso de obxectos con formas e materias raras e/ou valiosas. No repertorio decorativo e ornamental desta colección priman os motivos xeométricos sobre os figurativos, tal como se constata en toda a ourivería prerromana do NO peninsular, agás os ornitomorfos ou "patiños" esquematizados dun torques desta colección.

A variedade morfolóxica amosada nesta colección representa as principais tipoloxías da ourivería prerromana. Temos formas representativas da Idade do Bronce, como as láminas de tiras ou os brazaletes, e da cultura Castrexa, onde destacan os torques e as arracadas. Tamén se pode apreciar o cambio no gusto ou nas modas coas xoias tardoantigas de tradición xermánica ou en pezas claramente foráneas como o carneiro alado de Ribadeo.

As funcións destas xoias poden resumirse nunha soa finalidade: eran bens de prestixio. No eido espiritual, foron ofrendas rituais, depósitos votivos, distintivos de deuses ou parte de enxovais funerarios. No eido social, indicaban poder, riqueza e xerarquía. No eido económico, podían ser obxecto de intercambio, agasallo, investimento, acumulación de riqueza ou medida de valor antes da chegada da moeda.